«Είναι το Μεταναστευτικό, ηλίθιοι!»

Κάπως έτσι συνοψίζεται η ευρωπαϊκή πολιτική είκοσι χρόνια μετά την ατάκα του Τζέιμς Κάρβιλ «It’s the economy, stupid», που έδωσε φτερά στην καμπάνια του Μπιλ Κλίντον για την Προεδρία το 1992. Η ξενοφοβία έχει δώσει φόρα στα απανταχού κόμματα της άκρας Δεξιάς, από τη Λεπέν ώς τον Μιχαλολιάκο. Αυτά με τη σειρά τους ασκούν πίεση στα κόμματα της Δεξιάς και σε πρόσφατα συντηρητικοποιημένους θεσμούς όπως η Δικαιοσύνη. Φάνηκε με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τον νόμο Ραγκούση.

Στη Γαλλία ο Νικολά Σαρκοζί ήταν ο πρώτος δεξιός πολιτικός που εμπλούτισε τον λόγο του με θεματικές της άκρας Δεξιάς. Αυτές αφορούσαν το δίπολο νόμος – τάξη, αλλά και τη μετανάστευση. Ο Σαρκοζί όμως το έπαιζε διπλό. Είχε στην κυβέρνησή του τρεις γυναίκες – Ράμα Γιαντ, Ρασιντά Ντατί και Φαντελά Αμερά – με καταγωγή από τη μαύρη Αφρική και το Μάγρεμπ. Ο διάδοχός του, πάντως, στο γαλλικό δεξιό κόμμα UMP, ο Ζαν Φρανσουά Κοπέ, προκάλεσε σάλο, αφηγούμενος μια ιστορία που ουδέποτε επιβεβαιώθηκε, για ένα Γαλλάκι που του πήραν βιαίως το ψωμί με τη σοκολάτα γιατί το έτρωγε στο Ραμαζάνι. Το υπονοούμενο είναι ότι οι χριστιανοί είναι περίπου διωκόμενοι στη χώρα τους, όπου άραβες μετανάστες πρώτης και, κυρίως, δεύτερης γενιάς πάνε να επιβάλουν τους νόμους του Ισλάμ. Οπως το λέει – με ολίγη από τις «Τέσσερις εποχές» του Βιβάλντι – η Μαρίν Λεπέν, από την «αραβική άνοιξη» περάσαμε στο «ισλαμικό φθινόπωρο».

Οι εμμονές του Γιώργου Παπανδρέου – μέχρι γραφικότητας – με τους μετανάστες είναι γνωστές. Ωστόσο, η νέα κυβέρνηση δεν έχει τέτοιες προοδευτικές αναστολές. Αυτή αντιλαμβάνεται το Μεταναστευτικό με όρους κλούβας. Είναι λογικό. Σε αντίθεση με τους οικονομικούς μετανάστες της δεκαετίας του ’90, η χώρα έχει κατακλυσθεί από παράνομους μετανάστες από την Ευρασία που κομίζουν μόνο εξαθλίωση και εγκληματικότητα. Κανείς δεν τους θέλει – στην πόρτα του ή οπουδήποτε αλλού. Στην πραγματικότητα, η λαθρομετανάστευση είναι θέμα που προσελκύει οριζόντιες συναινέσεις, οι οποίες υπερβαίνουν την πάλη των τάξεων ή το χάσμα των γενεών.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι η λαθρομετανάστευση δεν είναι φαινόμενο στιγμιαίο. Αλλά διαρκές. Ακόμη περισσότερο: έχει αναπτυχθεί σε διαφορετικά κύματα. Είναι το αντιμάμαλο από το τελευταίο κύμα – των εξαθλιωμένων της Ευρασίας – που συγκρούεται με τα προηγούμενα και προκαλεί διπλό αφρό. Ο χειρισμός της τρέχουσας κατάστασης συγκρούεται με μια πραγματικότητα εικοσαετίας. Υπάρχουν ξένοι που δουλεύουν χρόνια στην Ελλάδα έχοντας ΑΦΜ, πληρώνοντας φόρους και ασφαλιστικές εισφορές. Υπάρχουν οικογένειες που ζουν χρόνια εδώ. Παιδιά που μεγάλωσαν ή πήγαν σχολείο στην Ελλάδα. Τα περισσότερα μιλούν τέλεια ελληνικά. Είναι άδικο να τιμωρούνται, στερούμενα την υπηκοότητα, γιατί οι κυβερνήσεις της τελευταίας πενταετίας απέτυχαν να αντιμετωπίσουν την παράνομη μετανάστευση.

«Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά…», τραγουδούσε πριν από τριάντα χρόνια ο Διονύσης Σαββόπουλος – πολύ πριν το Λαύριο ταυτισθεί με τους Κούρδους! Ωστόσο, τα βλέμματα των παιδιών αυτών μας αντικρίζουν παράξενα από τις φωτογραφίες. Η μεταχείρισή τους είναι άνιση. Η αντίληψη που την καθοδηγεί, είναι ανησυχητική. Και από πάνω πλανάται ένα ερώτημα: τι είδους πολιτεία θέλουμε να είναι η Ελλάδα στον παγκοσμιοποιημένο 21ο αιώνα; Γιατί «καθαρή», με την εθνοσοσιαλιστική έννοια, δεν μπορεί να είναι!