[Αγιογραφίες] Ξενέρωμα

ΕΝΑ από τα πράγματα για τα οποία μετάνιωσε στο τέλος της ζωής του ο Τζον Μέιναρντ Κέινς είναι που δεν ήπιε πολλή σαμπάνια. Ο κορυφαίος οικονομολόγος ήταν τέκνο της βικτωριανής εποχής και γι’ αυτό συγκρατημένος. Ο Φίλιππος Σαχινίδης είναι ο τελευταίος οικονομολόγος που είναι ακόμη βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, έχοντας διατελέσει μάλιστα υπουργός. Αυτός δεν υπάρχει περίπτωση να μετανιώσει μελλοντικά γιατί δεν δοκίμασε – δεν μιλάμε για καταχρήσεις – αρκετά τσίπουρα. Εκλεγόμενος στη Λάρισα και καταγόμενος από τα καπνοχώρια της Θεσσαλίας, ο Σαχινίδης είναι χθόνιος πολιτικός.

ΤΣΙΠΟΥΡΑ δεν βγήκαν στα τραπεζώματα και τα κόντρα τραπεζώματα των υφυπουργών την περασμένη εβδομάδα. Τσάγια και καφέδες σερβιρίστηκαν. Αλλά σε ένα ΠΑΣΟΚ ξενερωμένο, η εσωκομματική δραστηριότητα ήταν γενικώς ευπρόσδεκτη. Μέσα στην προσυνεδριακή ξεραΐλα ξεπήδησαν ξαφνικά οι συναθροίσεις «υφυπουργών», η – έστω και συνήθης – έκρηξη Παναγιωτακόπουλου, άντε και η ψιλοστημένη βενιζελική αντισυσπείρωση των Σύγχρονων Σοσιαλδημοκρατών. Σε όλα αυτά βρέθηκε μπλεγμένος – περίπου αναγκαστικά – ο Σαχινίδης. Η αλήθεια είναι ότι το ΠΑΣΟΚ έχει μικρύνει τόσο πολύ που θέλοντας και μη είναι κανείς αναγκασμένος να συμμετέχει. Εστω κι αν τον διεκδικούν όλες οι πλευρές.

Η παρουσία του Θάνου Μωραΐτη στο γραφείο του Σαχινίδη στην οδό Σέκερη – εκεί όπου στεγάζονται οι βουλευτές – δεν είναι ασυνήθιστη. Την ίδια ώρα όμως ο Θεσσαλός είναι το όνομα που επικαλείται ο Βενιζέλος όταν θέλει να αποδείξει πόσο καλά τα έχει πάει με όσους έχει κατά καιρούς συνεργαστεί στα υπουργεία ή στο κόμμα. Ο υπαινιγμός είναι ότι δεν φταίει ο Βενιζέλος για όσους – και όσες – δεν έχει μπορέσει να συνεργαστεί. Ομολογουμένως, ο Σαχινίδης είναι ο άνθρωπος που επέβαλε στον Παπαδήμο ο Βενιζέλος ως αντικαταστάτη του στο υπουργείο Οικονομικών τον Απρίλιο του 2012, όταν ανέλαβε την προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Ο Παπαδήμος ήθελε τον Τάσο Γιαννίτση. Το ενδιαφέρον όμως είναι πως, όταν ο Βενιζέλος πρωτοπήγε στη Νίκης, ο Σαχινίδης εθεωρείτο άνθρωπος του Παπακωνσταντίνου. Αν και στην πραγματικότητα είχε εξελιχθεί στο μεταξύ σε κυβερνητικό στέλεχος της εμπιστοσύνης του Γιώργου Παπανδρέου. Ας μην πάμε στην προϊστορία του στο Μέγαρο Μαξίμου επί Σημίτη. Κι αυτό γιατί σημαντική, εν προκειμένω, δεν είναι η ικανότητα του Σαχινίδη να εξελίσσεται και να προσαρμόζεται.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ είναι αν η προσυνεδριακή δραστηριότητα στο ΠΑΣΟΚ έχει κάποια αξία. Ή αν εκφράζει απλώς την τάση εκείνων που ήταν κάποτε δεύτερα ή τρίτα μαχαίρια  – κατά την ορολογία της γαλλικής πολιτικής – να μιμηθούν αυτά που έκαναν οι πρωτοκλασάτοι σε παλαιότερες εποχές. Τότε που το ΠΑΣΟΚ ζούσε για τη μαγειρική της Βάσως (Παπανδρέου) ή τις αστακομακαρονάδες στις οποίες έμπλεξαν διάφοροι. Τότε δηλαδή που ήταν κόμμα εξουσίας και μαζικό κίνημα κι όχι μια σκέτη θλίψη του 5%. Φυσικά, όλα αυτά θα φανούν στην πορεία. Εκείνο όμως που δίνει σημασία στα τραπεζώματα δεν είναι η συνάθροιση προσώπων ή το άθροισμα βουλευτών. Είναι το να εκφράζουν κάτι πολιτικό που να υπερβαίνει τους αριθμητικούς συσχετισμούς. Είναι σε αυτήν την περίπτωση που μια συνάντηση στελεχών μπορεί να ξεκινήσει από παραπολιτικό και να καταλήξει στην Ιστορία.

ΔΕΝ πρόκειται για κάτι τέτοιο. Οι συμμαζώξεις εκφράζουν την αγωνία διαφόρων να υπάρξουν – δηλαδή να μην τσουβαλιαστούν στο Συνέδριο. Αλλά και την ανησυχία τους για την ύπαρξη του πολιτικού χώρου όπου τοποθετούνται. Ο Θεσσαλός Σαχινίδης είναι κυνικός, είναι όμως και μαχητής – και το δεύτερο, δηλαδή η επιβίωση του ΠΑΣΟΚ, είναι από τα πράγματα που τον ενδιαφέρουν.