[Διαστάσεις] Ο καλύτερος ξένος είναι ο τουρίστας

«Ως κοινωνικό φαινόμενο μέσω του οποίου διαλύεται ο μείζων ρόλος της καταγωγής στις κοινωνικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένα συγκεκριμένο άτομο, η ενσωμάτωση δεν σταμάτησε ευτυχώς ποτέ στη Γαλλία. Αντίθετα, για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους, η πολιτική που την ενισχύει έχει σχεδόν εξαφανιστεί».

Ο άνθρωπος που υπογράφει αυτές τις γραμμές λέγεται Τιερί Τιο. Είναι έμπειρος σε θέματα μετανάστευσης: επί σειρά ετών ήταν μέλος μιας Επιτροπής για την ανακαίνιση των ξενώνων των μεταναστών, ενώ από το 1997 ώς το 2000 διηύθυνε το Ιδρυμα Κοινωνικής Δράσης για την υποδοχή των μεταναστών και των οικογενειών τους. Σε αυτόν ανέθεσε λοιπόν ο γάλλος Πρωθυπουργός να εκπονήσει μια μελέτη για την κοινωνική ένταξη των μεταναστών. Η μελέτη δόθηκε στη δημοσιότητα την περασμένη εβδομάδα. Και βρίσκεται στον αντίποδα όχι μόνο της γραμμής που ακολουθεί ο «σκληρός» υπουργός Εσωτερικών Μανουέλ Βαλς αλλά και της πολιτικής όλων των κυβερνήσεων της Γαλλίας κατά την τελευταία τριακονταετία.

Μην περιμένετε να διαβάσετε εδώ για «γνήσιους δεσμούς», «ασπόνδυλους οργανισμούς» και άλλα πονηρά και ακατάληπτα. Για τον συντάκτη τα πράγματα είναι απλά. Ποιος είναι Γάλλος; Αυτός που σέβεται τις αξίες της δημοκρατίας, τη Διακήρυξη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και το Σύνταγμα. Πράγματα λυμένα από τη Γαλλική Επανάσταση. Ποια είναι τα κριτήρια για τη χορήγηση της ιθαγένειας; Για τα παιδιά, να έχουν κλείσει έναν σχολικό κύκλο, από το Δημοτικό μέχρι τουλάχιστον την Τρίτη Γυμνασίου. Για τους μεγάλους, να είναι γονείς γάλλων πολιτών που ζουν στη Γαλλία για μεγάλο διάστημα (π.χ. 25 χρόνια). Σε κάθε περίπτωση, η ιθαγένεια δεν αποτελεί ούτε προϋπόθεση για την ένταξη στην κοινωνία ούτε εργαλείο για τον έλεγχο της μετανάστευσης. Η απλή χορήγηση ενός δελτίου ταυτότητας δεν εξαφανίζει ούτε το μίσος ούτε την προκατάληψη.

Ο Τιο προτείνει ακόμη τη θέσπιση ενός «τίτλου ανοχής», που θα επιτρέπει σε μετανάστες «δυσκόλως απελάσιμους» (είτε επειδή είναι άρρωστοι είτε επειδή η ζωή τους βρίσκεται σε κίνδυνο στις χώρες καταγωγής τους) να νομιμοποιούνται σταδιακά σε διάστημα πέντε ετών. «Οι ξένοι που μας αρέσουν περισσότερο είναι οι τουρίστες» τονίζει. Και δεν φείδεται κριτικής ούτε για τη Δεξιά ούτε για την Αριστερά. Η πρώτη γνωρίζει τον ξένο μόνο για να τον φοβάται ή να τον πολεμά. Η δεύτερη καλλιεργεί την ψευδαίσθηση ότι η μετανάστευση πρέπει να είναι ελεύθερη και χωρίς περιορισμούς.

     Οι αντιδράσεις για την έκθεση είναι ήδη πολλές. Αλλά το ζήτημα είναι πολιτικό και θα το λύσει η υπεύθυνη κυβέρνηση. Το ίδιο πρέπει να συμβεί και στην Ελλάδα. Η μετανάστευση είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήνουμε στους δικαστές. Τα παιδιά είναι πολύ πολύτιμα για να τα παραδίδουμε ως ομήρους στην Ακροδεξιά.