[Εναλλακτικά] Ταξίδια χωρίς ορίζοντα

ΓΙΑ μια χώρα χρεωμένη, χωρίς φυσικούς πόρους και με αμφίβολη γεωστρατηγική αξία – η Τουρκία έχει πολύ καλύτερο «οικόπεδο» – η Ελλάδα τραβούσε πάντοτε υπερβολικά την προσοχή των ξένων. Σε όλες τις φάσεις της Ιστορίας των νεότερων δεκαετιών δεν υπήρξε φιλόδοξος έλληνας πολιτικός που να μην έπαιξε το χαρτί των ξένων πρωτευουσών. Με μια εξαίρεση: τον Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτός δεν έπαιζε με τους ξένους, αλλά έπαιζε τους ξένους. Αυτό εξηγεί εν μέρει και το τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο που δημιούργησε μέσα στη χώρα.

Ο παλιός κανόνας επιβεβαιώθηκε ξανά το περασμένο δεκαήμερο. Ο Σαμαράς, ο Τσίπρας και ο Βενιζέλος έτρεχαν στα εξωτερικά. Είναι σε διαφορετική φάση ο καθένας. Ο Πρωθυπουργός έχει επιτύχει σχέσεις ισορροπίας με Βερολίνο, Παρίσι και Βρυξέλλες, έστω κι αν αυτό σημαίνει την πλήρη υιοθέτηση μιας άχαρης – για να το πούμε κομψά – οικονομικής πολιτικής. Με αυτό το κεκτημένο επιχειρεί να παίξει το χαρτί των αναδυόμενων χωρών – η περίπτωση του Κατάρ – με την ελπίδα να φέρει χρήματα στη χώρα. Κυνηγάει δηλαδή την ανάπτυξη. Ο Τσίπρας, έχοντας εξασφαλίσει περισσότερη διεθνή δημοσιότητα από οποιονδήποτε έλληνα πολιτικό στην Ιστορία, είναι στο προηγούμενο στάδιο. Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να δημιουργήσει κάποια ισοζύγια ισορροπίας με κρίσιμους ξένους παίκτες, όπως η Γερμανία και οι ΗΠΑ. Κυνηγάει δηλαδή τη διεθνή αποδοχή. Ο Βενιζέλος πάλι, κινούμενος στο στερέωμα των αδελφών σοσιαλιστικών ή σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, προσπαθεί να ξαναχτίσει το ηγετικό προφίλ του. Αυτός κυνηγάει μάλλον τη σκιά του.

Ποιοι δεν τρέχουν στο διεθνές κουλουάρ; Εκ των κομμάτων που είναι σε τροχιά εξουσίας δεν συμμετέχει σε αυτό το άθλημα η ΔΗΜΑΡ. Ο Κουβέλης είχε κάνει ένα – κρίσιμο – ταξίδι στις Βρυξέλλες προεκλογικά. Αλλά η ΔΗΜΑΡ δεν ενδιαφέρεται για κάτι περισσότερο. Φαίνεται να θεωρεί ότι το πολιτικό παίγνιο, σε ό,τι την αφορά, είναι εσωτερικό.

Τι κερδίζουν οι ταξιδευτές της ελληνικής πολιτικής, πέρα από την εκτόνωση της εξόδου από τη χώρα και το φρεσκάρισμα των εντυπώσεων; Προς το παρόν όχι πολλά. Αν ο Σαμαράς έχει αποκαταστήσει – μέχρι ύμνων στο Bloomberg – την προσωπική του εικόνα στο εξωτερικό, η κυβέρνηση δεν έχει εξασφαλίσει εκείνο το μεγάλο ξένο επενδυτικό ντιλ που θα συνιστά έκφραση εμπιστοσύνης για τη χώρα. Αν ο Τσίπρας γίνεται δεκτός στο Βερολίνο ή στην Ουάσιγκτον, οι επαφές θυμίζουν διάλογο κωφών που τηρούν τα προσχήματα. Οι εντυπώσεις δεν κερδίζονται. Και στο εσωτερικό – στους νοικοκυραίους – ο ΣΥΡΙΖΑ είναι παγιωμένος μεν, πλαφοναρισμένος δε. Μόνο για τον Βενιζέλο η έξοδος στο ευρωπαϊκό κομματικό πεδίο έχει κάποια αξία, αφού στόχος είναι να τον επαναβεβαιώσει ως μόνη ελληνική σοσιαλιστική ηγετική αναφορά σε φάση που δελφίνοι και σφετεριστές ψάχνονται.

Συμπέρασμα: τα ταξίδια στο εξωτερικό δεν πολυαλλάζουν τα πολιτικά και οικονομικά δεδομένα στο εσωτερικό.