Η εκδίκηση της ξανθιάς

Τι κάνουν δεκαεπτά ξανθιές έξω από έναν κινηματογράφο; Περιμένουν να έρθει ακόμη μία διότι η ταινία που θέλουν να δουν είναι κατάλληλη για άνω των δεκαοκτώ!

Το ανέκδοτο αυτό θα θύμιζε η υπόθεση των επενδύσεων από το Κατάρ αν όλοι οι κυβερνητικοί που έχουν πάει κι έχουν έρθει στο εμιράτο του Κόλπου τα τελευταία χρόνια φορούσαν ξανθιά περούκα. Υποτίθεται ότι οι Καταριανοί ήταν φίλοι μας και τους είχαμε στην τσέπη. Για τα ελληνικά ομόλογα, για τον Αστακό, για το Ελληνικό και για άλλα πολλά και θαυμαστά. Η κατάληξη είναι ότι τρία χρόνια μετά είμαστε ακριβώς στο ίδιο σημείο. Δηλαδή στο πουθενά.

Η αναδρομή αυτή είναι χρήσιμη σε φάση που φεύγει – παρέα με τους Πάνο Παναγιωτόπουλο και Κωστή Χατζηδάκη, καθώς και τον υφυπουργό Νότη Μηταράκη – για το Κατάρ ο Αντώνης Σαμαράς. Ο Πρωθυπουργός δεν είναι ανυποψίαστος. Επιχειρεί να επανεκκινήσει τη σχέση με το Κατάρ χωρίς να χρησιμοποιήσει τα κανάλια της τελευταίας τριετίας. Θα έχει τους λόγους του. Της πρωθυπουργικής επίσκεψης έχει προηγηθεί ένα ταξίδι του Πάνου Παναγιωτόπουλου στον Κόλπο.

Φταίνε αυτοί ή φταίμε εμείς; Πηγή από τον αραβικό κόσμο που ξέρει, λέει κατ’ ιδίαν ότι οι Καταριανοί αρέσκονται να εμφανίζονται παντού ως αγοραστές – αγαπάνε δηλαδή την προσοχή – αλλά πολλά από τα ντιλς δεν τελειώνουν ποτέ. Αυτή όμως είναι η μισή ιστορία. Η άλλη μισή έχει να κάνει με τον τρόπο που αντιλαμβάνονται οι ελληνικές κυβερνήσεις τις επενδύσεις. Τα ταξίδια συγχέονται με τις διαπραγματεύσεις. Και οι εξαγγελίες συγχέονται με τα συμβόλαια. Ολα αυτά, ενώ οι επισκέψεις στον Κόλπο μετατρέπονται σε υπουργικό νυφοπάζαρο. Προς τα εκεί είχαν ταξιδέψει την προηγούμενη τριετία Παμπούκης, (Σπύρος) Κουβέλης, Θόδωρος Πάγκαλος – ακόμη και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας. Είχε προκύψει δημοσιότητα, οι ενδοϋπουργικές έριδες για το πάπλωμα – ή μάλλον την κελεμπία – είχαν καταγραφεί σε παραπολιτικά, ενώ είχαν δημιουργηθεί προσδοκίες, για να μη γίνει τελικά τίποτε. Ή μάλλον για να πληροφορηθούμε ότι το Κατάρ τελικώς δεν ενδιαφέρεται για το πρότζεκτ του Ελληνικού.

Λίγο επειδή είναι συγκεντρωτικός και λίγο επειδή τα ξέρει όλα αυτά – λέγεται ότι υπάρχει έρευνα της ΕΥΠ με λαγούς και πετραχήλια για τις σχέσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων με το Κατάρ – ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε να ηγηθεί ο ίδιος της επίσκεψης στο εμιράτο. Προφανώς, για να δοθεί το πολιτικό μήνυμα ότι το ελληνικό ενδιαφέρον για επενδύσεις είναι γνήσιο, καθώς εκφράζεται στο ανώτατο επίπεδο. Ο Πρωθυπουργός ακολουθεί κατά κανόνα αυτή τη μέθοδο προκειμένου να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη προς τη χώρα μας σε θέματα επενδύσεων. Στη λογική αυτή είχε δει ο ίδιος, πλαισιωμένος από υπουργούς, τους επικεφαλής των πολυεθνικών που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα.

Ωστόσο, πέρα και πίσω από την πολιτική, υπάρχουν τα μόνιμα ελληνικά προβλήματα για αυτούς που θέλουν να βάλουν λεφτά στη χώρα. Η ύπαρξη Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων δεν έχει αλλάξει τα δεδομένα. Γραφειοκρατία, εγχώρια συμφέροντα που διεκδικούν μερίδιο, τοπικοί δήμοι και οικολογικές οργανώσεις που εμφανίζονται από το πουθενά φέρνοντας προσκόμματα ενίοτε με τρόπο που να δίνει την εντύπωση ότι το κάνουν για λογαριασμό κάποιου. Το μείγμα αυτό προκαλεί προσφυγές στη Δικαιοσύνη. Τα ελληνικά δικαστήρια δεν έχουν την παγκόσμια φήμη των βρετανικών για την αμεροληψία τους, ενώ η καθυστέρηση με την οποία βγαίνουν οι αποφάσεις λειτουργεί αποτρεπτικά για τους ξένους. Οπως έλεγε ξένος κεφαλαιούχος σε πρέσβη μεγάλης χώρας, «δεν έχω οκτώ χρόνια μπροστά μου για να δω αν θα ξεκινήσει μια επένδυσή μου στην Ελλάδα».

Συμπέρασμα: ο κίνδυνος να επαναληφθεί η ιστορία δεν είναι αμελητέος.