Οι επενδυτές δεν θα μας περιμένουν για πάντα…

Το λέει υπουργός που είναι πολύ κοντά στον Πρωθυπουργό. Και το εννοεί: «Η κυβέρνηση χρειάζεται μια μεγάλη επιτυχία ώς το Πάσχα». Ως επιτυχία δεν νοείται πλέον η εκταμίευση της επόμενης δόσης.

Η κυβέρνηση των τριών πέρασε από τον Ιούνιο ώς τον Δεκέμβριο ένα μακρύ πουργατόριο στο θέμα αυτό. Η καθυστέρηση καταβολής εκείνης της δόσης είχε πολλές αιτίες. Ηθελαν να δοκιμάσουν τον Σαμαρά. Να δουν τις αντοχές μιας κυβέρνησης τριών κομμάτων. Να καταλήξουν αν θα μας πάνε στη δραχμή ή όχι. Και τελικά να τα βρουν μεταξύ τους για το κούρεμα χρέους που προηγήθηκε της καταβολής, λίγο πριν το τέλος του χρόνου, της τζάμπο δόσης των 50 και βάλε δισ. ευρώ.

Τώρα αυτά τελείωσαν. Η δόση του Ιανουαρίου σχεδόν δεν ήταν είδηση. Το 2013 θα μπορούσε να είναι έτος – πολιτικής και δημοσιονομικής – ομαλοποίησης. Η Ελλάδα όμως πρέπει με κάποιο τρόπο να φύγει μπροστά. Κι αυτό προϋποθέτει μια σημαντική είδηση. Οπως, ας πούμε, με τον ανάποδο τρόπο, είναι συμβολική είδηση η πρόθεση του Ντέιβιντ Κάμερον να προαναγγείλει δημοψήφισμα – έστω και το 2017 – για την παραμονή της Βρετανίας στο ευρώ. Σε μια χώρα όπου ο ευρωσκεπτικισμός είναι το κυρίαρχο ρεύμα, μια τέτοια επιλογή δεν μπορεί παρά να δηλώνει ότι η σχέση Λονδίνου – ΕΕ θα περάσει από περιπλοκές.

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση ψάχνει ένα γκολ. Η καλή άμυνα στην περίπτωση της λίστας Λαγκάρντ δεν φθάνει. Ούτε η καλή συνεννόηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη στο κέντρο του γηπέδου. Το μέτωπο με τα συνδικάτα δείχνει αποφασιστικότητα. Και η συρροή δημοσκοπήσεων που δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ταβάνιασε και πέφτει με τη ΝΔ να περνάει μπροστά υποδεικνύουν ότι η ελληνική πολιτική απομακρύνεται από τη φάση των ακραίων καταστάσεων. Τίποτε όμως από όλα αυτά δεν κουνάει τα δίχτυα του αντίπαλου τέρματος.

Ο ΣΤΟΧΟΣ. Αυτό που ψάχνει η κυβέρνηση είναι μια μεγάλη ξένη επένδυση. Οχι τόσο για τα λεφτά. Οσο γιατί θα συνιστά ψήφο εμπιστοσύνης στο μέλλον της χώρας. Υπάρχουν, φυσικά, τα ενεργειακά, όπου ΔΕΠΑ και Σία θα καταλήξουν, σύμφωνα με τις πληροφορίες που υπάρχουν, στην Gazprom. Φαίνεται μάλιστα η κατάληξη αυτή – καθώς οι Ρώσοι πλειοδοτούν – να εκφράζει κι ένα αμερικανορωσικό κομπρομί. Σύμφωνα με αυτή την ανάγνωση, η Ουάσιγκτον δεν θα γκρινιάξει για την εξέλιξη αυτή γιατί έχει εξασφαλίσει υποχώρηση της Μόσχας στη Συρία. Σύμφωνοι. Αλλά οι Ρώσοι είναι οι Ρώσοι και η διάθεση ενός ενεργειακού διαδρόμου στον Νότο της Ευρώπης όπως αυτός που υπάρχει στον Βορρά – από Γερμανία – είναι πάγια επιδίωξή τους. Θα το προωθούσαν ακόμη και με την Ελλάδα στη δραχμή!

Κάπως έτσι φθάνουμε στην επίσκεψη Σαμαρά στο Κατάρ. Ηταν να γίνει τον Νοέμβριο αλλά αναβλήθηκε λόγω των περιπλοκών με την καταβολή της δόσης. Αντί για την Ντόχα, ο Πρωθυπουργός πέρασε τότε μια εβδομάδα στις Βρυξέλλες. Ωστόσο, στο μεταξύ το ενδιαφέρον των Καταριανών για το Ελληνικό – αν στοιχειοθετήθηκε ποτέ επαρκώς – έχει αποσυρθεί. Η αλήθεια είναι ότι αυτός που έχει τα λεφτά – και τα πορτοφόλια των εμίρηδων ξεχειλίζουν – το παίζει δύσκολος. Από την άλλη πλευρά, όμως, γίνεται φανερό ότι οι επίδοξοι επενδυτές δεν θα μας περιμένουν αενάως. Το Μαξίμου το ξέρει. Οπως ο Μωάμεθ πάει στο βουνό, ο Σαμαράς πετάει λοιπόν στον Κόλπο.