[Διαστάσεις] Αναζητείται ο νέος Λαβιρότ

H Avenue Rapp, στο Εβδομο Διαμέρισμα του Παρισιού, είναι ένας δρόμος που ξεκινά από τον Σηκουάνα και καταλήγει στο μέσο του Πεδίου του Αρεως, κοντά στον Πύργο του Αϊφελ. Στον αριθμό 29, ανάμεσα σε επιβλητικά παλιά κτίρια τεχνοτροπίας art nouveau, υπάρχει ένα κτίριο που την πρόσοψή του σχεδίασε το 1901 ο διάσημος αρχιτέκτονας Ζιλ Λαβιρότ (1864-1929). Ανάμεσα στο κεντρικό παράθυρο και στην ξύλινη πόρτα δεσπόζει ένα γυναικείο κεφάλι (ενδεχομένως της γυναίκας του αρχιτέκτονα), που περιβάλλεται δεξιά και αριστερά από τον Αδάμ και την Εύα την ώρα που εκδιώκονται από τον Παράδεισο. Αυτό που λίγοι προσέχουν όμως είναι ότι η κυρίως πόρτα έχει τη μορφή ενός γιγάντιου αντεστραμμένου φαλλού. Ο Λαβιρότ ήταν ένθερμος οπαδός του σεξουαλικού συμβολισμού, γεγονός που δεν τον εμπόδισε (ή μήπως τον βοήθησε;) να γίνει ο μόνος αρχιτέκτονας που κέρδισε τρεις φορές το βραβείο του Δήμου του Παρισιού για την καλύτερη πρόσοψη της χρονιάς.

Ηταν τα χρόνια που οι Γάλλοι βρίσκονταν στο προσκήνιο επειδή τολμούσαν και ξάφνιαζαν. Πρωτοποριακά καλλιτεχνικά κινήματα, θρυλικές μορφές στα γράμματα, χαρισματικοί και μοιραίοι πολιτικοί, ύστερα η νεολαία στους δρόμους για να τα αμφισβητήσει και να τα ανατρέψει όλα, και στη συνέχεια ένα φιλόδοξο πείραμα σοσιαλισμού, συνέθεσαν έναν αιώνα όπου η Γαλλία προκαλούσε αγάπη και μίσος, θαυμασμό και φθόνο – πάντως δεν περνούσε αδιάφορη. Συνδύαζε παρελθόν και μέλλον, ιστορία και καινοτομία, λαμπρότητα και πρωτοτυπία. Από τα στοιχεία αυτά, σήμερα φαίνεται να έχει μείνει μόνο η ιστορία. Και μπόλικη αλαζονεία.

Οποιος επισκεφθεί αυτόν τον καιρό το Βερολίνο και το Παρίσι διαπιστώνει στην «ατμόσφαιρα» μια διαφορά σχεδόν συντριπτική. Το πρώτο πάλλεται, το δεύτερο κοιμάται. Το πρώτο ψάχνει συνεχώς για καινούργια πράγματα, το δεύτερο διεκδικεί τα κεκτημένα του. Το πρώτο ρισκάρει, το δεύτερο φοβάται. Είναι αλήθεια ότι οι δύο πρωτεύουσες δεν αποτελούν χαρακτηριστικούς εκπροσώπους των χωρών τους. Οι Γερμανοί εκτός Βερολίνου είναι πιο συντηρητικοί και οι Γάλλοι εκτός Παρισιού πιο ανοιχτόκαρδοι. Οι εντυπώσεις όμως παραμένουν: η Γερμανία καλπάζει προς το μέλλον, η Γαλλία παραμένει κολλημένη στο παρελθόν.

Οι διαφορές δεν περιορίζονται βέβαια στην καθημερινότητα, είναι πολύ πιο ουσιαστικές, επεκτείνονται στην πολιτική και στην οικονομία. Η Μέρκελ μπορεί να κάνει λάθος όταν υποστηρίζει τυφλά τη λιτότητα, πιστεύει όμως σε μια πολιτική και είναι αποφασισμένη να την επιβάλει. Από την άλλη πλευρά, δεν διστάζει να κάνει στροφή 180 μοιρών στο θέμα της πυρηνικής ενέργειας όταν κρίνει ότι αυτό επιτάσσει το συμφέρον της χώρας της και της Ευρώπης. Η γαλλική ηγεσία, αντίθετα, αδυνατεί να αναλάβει πρωτοβουλίες (με φωτεινή εξαίρεση την επέμβαση στο Μάλι), προτιμά να κλείνεται, να αμύνεται και να καταγγέλλει. Ποιος άραγε θα ανακαλύψει τον αντεστραμμένο φαλλό του 21ου αιώνα;