ΝΑ ΜΗ ΧΑΘΕΙ Η ΕΛΠΙΔΑ!

Η σταδιακή ομαλοποίηση της κατάστασης στις αστικές συγκοινωνίες ανακουφίζει μεν πολιτικά την κυβέρνηση – και πρακτικά τους πολίτες –, αλλά δεν είναι παρά μόνον ένα επεισόδιο στην οδυνηρή πορεία της χώρας προς την έξοδο από την κρίση. Το μεγάλο στοίχημα ήταν και είναι οι μεταρρυθμίσεις: μια νέα Ελλάδα, πιο οργανωμένη, πιο ανταγωνιστική και – κυρίως – πιο δίκαιη πρέπει να προκύψει μέσα από τις θυσίες τόσων χρόνων. Σίγουρα, η πιο σημαντική μεταρρύθμιση είναι η φορολογική: εδώ και πολλές δεκαετίες η ελληνική κοινωνία είναι χωρισμένη σε εκείνους που πληρώνουν φόρους και σε εκείνους που κλέβουν φόρους.  Η φοροδιαφυγή ήταν – και εξακολουθεί να είναι – το «εθνικό σπορ»: τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών για τις φορολογικές δηλώσεις κάθε επαγγελματικού κλάδου είναι αποκαλυπτικά – όταν ο μέσος όρος του δηλωθέντος εισοδήματος κινείται στο ύψος του αφορολογήτου, είναι προφανές ότι η φοροδιαφυγή είναι τεράστια.

Στην τελευταία Εκθεση του ΔΝΤ γίνεται αναφορά σε 11 δισ. ευρώ μη δηλωθέντων εισοδημάτων μόνον από τους ελεύθερους επαγγελματίες. Και στη σημερινή συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» (σελ. 27) ο Πολ Τόμσεν ξεκαθαρίζει ότι αν δεν βρεθούν χρήματα από τη φοροδιαφυγή, τότε θα πρέπει να γίνουν και νέες περικοπές δαπανών – δηλαδή νέο ψαλίδισμα μισθών και συντάξεων.

Τα ίδια ισχύουν και για τις ιδιωτικοποιήσεις: η κυβέρνηση έχει υπογράψει δέσμευση ότι θα αναζητεί χρήματα μέσω περικοπών σε περίπτωση που βρεθεί εκτός στόχων – και με τα νοικοκυριά να έχουν απολέσει 4 δισ. ευρώ εισοδημάτων μέσα σε έναν χρόνο, ουδείς μπορεί έστω και να διανοηθεί την ανακοίνωση νέων μέτρων.

Σε κάθε περίπτωση, το κλίμα στην κοινωνία πρέπει να είναι η προτεραιότητα της κυβέρνησης: η εκταμίευση της δόσης καλλιέργησε προσδοκίες, αλλά το επόμενο διάστημα αναμένεται νέα άνοδος της ανεργίας, όπως και μια σειρά αποφασισμένων μισθολογικών περικοπών οι οποίες δεν είναι ακόμα ορατές – παράδειγμα, η αύξηση της παρακράτησης.

Αυτά πρέπει να αντισταθμιστούν με άμεσες δράσεις σε όλα τα επίπεδα: από την καταπολέμηση της νέας γενιάς τρομοκρατών ώς την επέκταση της κοινωνικής προστασίας και την επιτάχυνση της αύξησης της ρευστότητας στην αγορά. Η ψυχολογία της κοινωνίας είναι το κλειδί: αν οι πολίτες χάσουν την – έστω και αμυδρή – ελπίδα, τότε οι εξελίξεις θα είναι ανεξέλεγκτες!