[Ιστορίες συνομωσίας] Αραχνοφοβία

Σπάω το κεφάλι μου, αδύνατον όμως να θυμηθώ. Ποιος ήταν εκείνος ο υποψήφιος δήμαρχος που προ αμνημονεύτων έριξε την ιδέα να διαμορφωθούν οι ταράτσες των κτιρίων της Αθήνας σε ελικοδρόμια; Τη μετράω κατά μήκος και κατά πλάτος, αλλά αμφιβάλλω αν αντέχει το πλακάκι. Πρώτα απ’ όλα, έτσι όπως γυρίζει η φτερωτή θα μου ρημάξει την πέργκολα. Επειτα είναι κι η γάτα του διπλανού διαμερίσματος χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της οποίας δεν απλώνουμε ούτε μπουγάδα. Ασε, θα βρω άλλο τρόπο να κυκλοφορήσω στη ζούγκλα των πόλεων χωρίς να ταράξω τα κεκτημένα των απεργών. Δουλειά τους και δουλειά μου. Πριν φτάσουμε στη γενικευμένη, τη δομική ανεργία, με παίρνει νομίζω να κάνω ταρζανιές, δηλαδή ν’ αρχίσω να σαλτάρω από κτίριο σε κτίριο κρεμασμένη από μια βέργα λυγαριάς – μια ρίζα δεντρολίβανο όπως το έκανε ο Τζόνι Βαϊσμίλερ, εάν θυμάστε.

 Φυσικά υπάρχει πάντα η πολύ πρακτική μέθοδος του Σπάιντερμαν η οποία, όσο να πεις, είναι απείρως πιο ταιριαστή σε ούρμπαν καταστάσεις όπως η δική μας. Θα πηδάω από κτίριο σε κτίριο, θα ακροβολίζομαι και θα κρεμιέμαι από το σάλιο μου καθ’ όλον το μήκος της σταθερής διαδρομής μου, σπίτι – δουλειά, δουλειά – σπίτι.

 Για μένα ο Σπάιντερμαν είναι κάτι σαν αδελφή ψυχή.  Σάμπως δεν έχω κι εγώ προσωπικές ανασφάλειες, φόβο απόρριψης και αίσθηση μοναχικότητας όπως ο υπερήρωας της Marvel; Κατά μία έννοια είμαι κι εγώ ένα είδος υπερηρωίδας κι ας μη φοράω μάσκα, ολόσωμο σπάντεξ με ιστούς στα κόκκινα μέρη και μια μικρή μαύρη αράχνη στο στήθος. Τάκου – τάκου ο αργαλειός της. Την αράχνη που έχω μέσα μου, οικόσιτη και ψυχοκόρη, αυτή είναι που φοβάμαι το περισσότερο.