[Προβολείς] Ο Κρέοντας και ο Ιαβέρης

Δεν ήταν λίγες οι φορές που αναρωτήθηκα: βρε θες – γυρεύεις να είχε δίκιο εκείνος ο Κρέοντας κι αυτά που λέει η Αντιγόνη να ήταν στάση και προτροπή σε απείθεια; Δύσκολο να φέρεις βόλτα τη Θήβα εκείνη την εποχή, να αποκαταστήσεις τον νόμο και την τάξη μετά το οιδιπόδειο σπλάτερ και τον αδελφοκτόνο πόλεμο που προηγήθηκαν. Σάμπως είναι πιο εύκολα στο ποδόσφαιρο; Πόσο θέλει η κερκίδα για να γίνει παρανάλωμα; Ενα τσακ, ένα τόσο δα εμπρηστικό νεύμα από τον αγωνιστικό χώρο. Γι’ αυτό και ο κανονισμός είναι σαφής: η φανέλα επιτρέπεται να σηκωθεί ίσαμε το ύψος των ώμων. Σπιθαμή παραπάνω.

Το δοκιμάζω στον καθρέφτη, σκέφτομαι τον αδικοχαμένο δεκαεξάχρονο, σκέφτομαι και τον συμπαίκτη του που αυθορμήτως τον πένθησε τετραγωνίζοντας τον θηβαϊκό κύκλο και αφήνω το πλεονέκτημα στον Σοφοκλή να βγάλει τη δική του κόκκινη κάρτα.

Αντιγόνη: Δεν γεννήθηκα για να μισώ, αλλά για ν’ αγαπώ.

Κρέοντας: Πήγαινε τώρα στη χώρα των νεκρών κι εκεί αγάπα τους αν θέλεις.

Σαν έναν μεταχρονολογημένο Κρέοντα βλέπω τον διαιτητή Κάκο. Σαν έναν απόπληκτο Ιαβέρη που πνίγεται στον Σηκουάνα και στα απόνερα του ανηλεούς δίκιου του. Διότι δεν υπολόγισε τους δεσμούς των πιτσιρικάδων που παίζουν απλήρωτοι για μια φανέλα, για ένα πουκάμισο αδειανό, για το κέφι τους. Διότι δεν μυρίστηκε ποτέ του τι τρέχει μέσα σε ένα προπονητήριο ή διότι εργάζεται απερίσπαστος. Δηλαδή χωρίς κέφι.