Ο καταστρέψας, του καταστρέψαντος…

Με όρους θεάτρου – εφόσον στα μαθητικά του χρόνια στο Κολλέγιο Αθηνών επέδειξε μια κλίση προς την Τέχνη του Θέσπιδος – ήταν η παράσταση της ζωής του. Χωρίς να είναι πια βουλευτής αλλά ως προτεινόμενος για να πάει σε Προανακριτική για τη λίστα Λαγκάρντ, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου απευθύνθηκε στην Ολομέλεια της Βουλής, εκφωνώντας σε σωστή πρόζα μια πολύ προσεκτική ομιλία.

Με όρους όμως πολιτικής αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι μία εβδομάδα είναι απέραντος χρόνος – μια αιωνιότητα σχεδόν – στη δημόσια ζωή. Ο Παπακωνσταντίνου δεσμώτης των εορτών ήταν σαφώς Παπακωνσταντίνου λυόμενος χθες, καθώς είχε στο μεταξύ προκύψει ότι όχι μόνο το CD που έστειλαν οι Γάλλοι το 2010, αλλά και το USB που εκείνος παρέδωσε στον Γιάννη Διώτη το 2011 δεν υπάρχουν πλέον.

Με όρους Ποινικού Δικαίου, ένοχος ένοχον ου ποιεί. Καταδίκες δεν έχουμε. Ωστόσο, ο καταστρέψας ηλεκτρονικό υλικό φαίνεται να ποιεί ευκολότερη τη ζωή του προ αυτού καταστρέψαντος ηλεκτρονικό υλικό. Ετσι ο Παπακωνσταντίνου δικαιούται να λέει ότι τα μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς δεδομένα, επί τη βάσει των οποίων προτάθηκε η παραπομπή του σε Προανακριτική, δεν είναι πλέον τα ίδια. Τα δε πρωτότυπα ηλεκτρονικά δεδομένα της λίστας Λαγκάρντ που παρελήφθησαν το 2010 απλώς δεν υφίστανται.

Το ενδιαφέρον είναι ότι η τοποθέτηση Παπακωνσταντίνου άρεσε – «ήταν πολύ καλός» – στο γραφείο του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή. Γιατί; Διότι ο πρώην υπουργός Οικονομικών δεν ενοχοποίησε κανέναν άλλον – ούτε τον διάδοχό του Βενιζέλο ούτε τον προϊστάμενό του πρωθυπουργό Παπανδρέου. Διότι εκάλυψε τους συνεργάτες του, αναλαμβάνοντας ο ίδιος την ευθύνη για τους τραγελαφικούς χειρισμούς περί το CD. Και διότι δεν εζημίωσε με κανέναν τρόπο το ΠΑΣΟΚ. Κοινώς – για να επανέλθουμε στον δεσμώτη και λυόμενο Προμηθέα που ήταν πυρφόρος – δεν τους έκαψε. Πέραν, φυσικά, του πόσο τους έχει κάψει ήδη. Η υπερέκθεση του Παπακωνσταντίνου για τη λίστα Λαγκάρντ απλώς επαναφέρει κακές μνήμες στην κοινή γνώμη, που θεωρείται ότι τον έχει απαξιώσει για την 20μηνη θητεία του και για το Μνημόνιο.

Από μηχανής θεός για τον Παπακωνσταντίνου, ο Γιάννης Διώτης, καταστρέφοντας το USB που παρέλαβε από αυτόν, επιτρέπει στον πρώην υπουργό Οικονομικών να οχυρωθεί πίσω από τη γραμμή ότι δεν είδε ποτέ όλη τη λίστα και δεν ήξερε ότι βρίσκονταν εκεί συγγενικά του πρόσωπα. Το ‘μαθε, λέει, κι αυτός μαζί με όλους τους άλλους στις 28 Δεκεμβρίου 2012. Ο Παπακωνσταντίνου επιχειρεί να εντάξει τη λίστα Λαγκάρντ στο γενικό πλαίσιο διαπραγμάτευσης με τους Ελβετούς για τη φορολόγηση ελληνικών καταθέσεων στις ελβετικές τράπεζες. Και ισχυρίζεται ότι όσο «έτρεχε» η διαπραγμάτευση – που ακόμη δεν έχει καταλήξει – έπρεπε να είναι διακριτικός με τη λίστα που ήταν, ούτως ή άλλως, προϊόν υποκλοπής και είχε προβλήματα νομικής αξιοποίησης.

Με άλλα λόγια, η εμφάνιση Παπακωνσταντίνου στη Βουλή εξυπηρετεί τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ να εμποδίσει την επέκταση του προβλήματος της λίστας Λαγκάρντ, να το κρατήσει μακριά από τον Βενιζέλο, να το επικεντρώσει στον Διώτη και να συνδέσει τον τελευταίο με τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια κλασική θεωρία πολιτικής συνωμοσίας. Παρά κάποιες προσπάθειες να δικαιολογηθούν τα δημοσιονομικά πεπραγμένα του 2009-2011, την απαρίθμηση των ενεργειών κατά της φοροδιαφυγής και την αυτοπαρουσίασή του ως προσώπου που δεν εξυπηρέτησε συμφέροντα – που τώρα τον εκδικούνται – ο Παπακωνσταντίνου υπηρέτησε μια πρωτίστως νομική στρατηγική με την εμφάνισή του, επιχειρώντας σε ένα δεύτερο επίπεδο να αποκαταστήσει την τιμή του. Αυτό που φαίνεται κάπως να αποκατέστησε, πάντως, είναι η σχέση του με το κόμμα που τον διέγραψε δύο ημέρες πριν από το 2012.