[Προβολείς] Βεστιάριο η κόλαση
2 λεπτά
Πού να σας τα λέω, κύριε Μαρκογιαννάκη μου! Η εικόνα του σώματος είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση. Εχει ναρκισσιστικό υπόβαθρο, συνδέεται με την ιστορία και με την παιδεία του κάθε ανθρώπου και είναι το συμβολικό αποτύπωμα των ασυνείδητων επιθυμιών του. Κοινώς, μπλέξαμε.
Χαζός νομίζετε ότι είναι ο ελέφαντας που δεν αποχωρίζεται το γκρι χαχόλικο κουστούμι του; Γιατί ο πιγκουίνος δεν ξεχνάει ποτέ το γελεκάκι του, ο ασβός δεν βγαίνει ποτέ χωρίς το άρωμά του και το αρσενικό λιοντάρι χωρίς τα εξτένσιόν του; Γιατί η ζέβρα κυκλοφορεί παντού με τις πιζάμες της, η ακρίδα με στολή παραλλαγής, και γιατί οι τίγρεις είναι οι μόνες που μπορούν να υποστηρίξουν το δύσκολο είδος του τιγρέ;
Οσα παραδείγματα κι αν ξεσηκώσω από τον άγριο κόσμο των ζώων, και πάλι το βρίσκω σχεδόν ακατόρθωτο να πειστούν και να προσαρμοστούν στο νέο περιβάλλον τους οι καινούργιοι ένοικοι του «να καεί, να καεί». Μερικοί μάλιστα μου φαίνεται ότι το παραπήραν τοις μετρητοίς και κυκλοφορούν στα έδρανα και στους διαδρόμους του Κοινοβουλίου σαν να βρίσκονται σε σαλονάκι αναμονής της οδού Φυλής.
Με εξαίρεση το αλάνθαστο dress code της Ντόρας Μπακογιάννη και το συγκινητικό αϊλάινερ της Αλέκας Παπαρήγα, προσωπικά δεν βλέπω κανέναν άλλο που να έχει ανάλογη σκηνική ευφυΐα.
Κι αν ρωτάτε για μένα, λυπάμαι αλλά δεν βρίσκω τίποτα του γούστου μου να αρπάξω από το βεστιάριο.














