Να που είναι αθώος ο «δαίμων»

Σε μια εποχή που το ανεξέλεγκτο και ενίοτε ξεχαρβαλωμένο Διαδίκτυο διασπείρει ψευδείς και λανθασμένες πληροφορίες και φτάνει να «πεθαίνει» κάθε ημέρα και από έναν «επώνυμο» (και το καλύτερο: πολλά από αυτά τα λάθη παραμένουν ως «διαδικτυακά σκουπίδια» ακόμη στον κυβερνοχώρο!), οι εφημερίδες και η συγκεκριμένη εφημερίδα που στεγάζει τη στήλη προσπαθεί να αντιμετωπίζει με υπευθυνότητα και σοβαρότητα τους αναγνώστες τους.

Ομως έρχονται κάποιες στιγμές που, είτε μια σειρά συμπτώσεων είτε από αβλεψίες, τα λάθη γίνονται εξόφθαλμα και η απόδοσή τους στον… χαριτωμένο «δαίμονα του τυπογραφείου» δεν είναι αρκετή – για να λέμε και τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη και, κυρίως, για να παραδεχόμαστε κάποτε τα λάθη και της εφημερίδας.

Στην είδηση της απώλειας του συνθέτη και ερευνητή Γιώργου Ε. Παπαδάκη και μάλιστα δις(!) δημοσιεύθηκε η λανθασμένη φωτογραφία, «πεθαίνοντας» – ακούσια, βεβαίως – ουσιαστικά δύο ανθρώπους του χώρου της Τέχνης. Στη μία περίπτωση από τραγική αβλεψία δημοσιεύθηκε φωτογραφία συνονόματου και στη δεύτερη επειδή μια φωτογραφία από το αρχείο της εφημερίδας που αποδιδόταν στον Γιώργο Ε. Παπαδάκη απεικόνιζε στην πραγματικότητα τον παραγωγό και σκηνοθέτη Νίκο Κανάκη, που είχε παραλάβει στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης βραβείο για λογαριασμό του συνθέτη και ερευνητή.

Για να μην «τα λέμε» λοιπόν μόνον στους άλλους, κάποτε πρέπει δημοσίως να παραδεχόμαστε και τα λάθη και να ζητούμε και εγγράφως συγγνώμη από τους δύο «άτυχους» των φωτογραφιών, αλλά και από την οικογένεια του εκλιπόντος.