Ας μην το αντιμετωπίζουμε σαν κάτι ποταπό. Ακόμη και τα έγκυρα ειδησεογραφικά πρακτορεία το επισημαίνουν: με τη μόδα της καθολικής αποτρίχωσης εφηβαίου έχει καταφερθεί ισχυρότατο πλήγμα στην παγκόσμια βιοποικιλότητα, καθώς έχει καταλήξει να γίνει είδος που απειλείται με εξαφάνιση η ψειρούλα Pthirus pubis (που δεν διακρίνεται στη φωτογραφία του Ντέιβιντ ΛαΣαπέλ). Την κακομοίρα!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Basta Flora γίναμε…
Προς Φοίβη Αθηναίου.
Υπάρχει τελευταία μία δαιμονολογία περί λιστών και φοροδιαφυγής. Το δε κείμενο που ακολουθεί ξεκινά από την αντίρρησή μου προς τα λεγόμενά σας, όταν τις προάλλες απαντήσατε με το «Basta…» σε επιστολή της κυρίας Μάρας από την Κηφισιά, η οποία προσπαθούσε να επιχειρηματολογήσει – ίσως όχι με απόλυτη πειθώ – για κάτι που ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης υποστηρίζει και βιώνει σήμερα.
Θεωρώ ότι οι τράπεζες πρέπει να διευκολύνουν την αποταμίευση δίνοντας ένα λογικό κίνητρο στον καταθέτη. Ετσι διευκολύνεται μία εθνική οικονομία, αν τα κεφάλαια αυτά διοχετεύονται στην αγορά με υγιή επενδυτικά κριτήρια και δημιουργώντας την αναγκαία ρευστότητα.
Οι νομισματικές και φορολογικές Αρχές έχουν καθήκον και υποχρέωση να διευκολύνουν και να ελέγχουν τη νομιμότητα των παραπάνω λειτουργιών.
Με τη γενική άρση του απορρήτου και με εισπρακτικούς παραλογισμούς των οικονομικών υπηρεσιών του κράτους, με διάχυτη αβεβαιότητα για το μέλλον του τόπου, ο μικροκαταθέτης αφενός θα ψάξει να διασφαλίσει τις οικονομίες μιας ολόκληρης ζωής ή δραστηριότητας και αφετέρου θα προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν είναι απατεώνας.
Αποτέλεσμα η πρόσφατη ομαδική φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό ή η απόκρυψη νομίμως κτηθέντων κεφαλαίων εκτός τραπεζών. Ανάμεσα σε αυτούς, φυσικά, υπάρχει ένα ικανό ποσοστό φοροφυγάδων για τους οποίους οι πολιτικοί και οι φοροελεγκτικές Αρχές σφύριζαν – και ακόμη σφυρίζουν – κλέφτικα. Και η χατζάρα πέφτει με ευκολία τώρα ανελέητα επί δικαίων και αδίκων, διαγράφοντας την πραγματική οικονομική ιστορία και τη σημερινή οικονομική κατάσταση ενός εκάστου.
Με την επικρατούσα λογική που διαδίδεται ευρέως, π.χ. από εφημερίδες, και τη μετατροπή των εφημερίδων σε μαγαζάκια που πωλούν γαλοπούλες, θα έθετα το ερώτημα: ποια η διαφορά ενός φοροφυγάδα που έχει καταθέσεις σε ελληνικές τράπεζες από εκείνον που έχει στο εξωτερικό; Εχουμε τελικά ελεύθερη διακίνηση ατόμων, εμπορευμάτων και χρημάτων εντός της ΕΕ ή, ακόμη περισσότερο, εντός ΟΝΕ;
Πιστεύω ότι το πρόβλημα είναι λίγο-πολύ παγκόσμιο και εμφανίστηκε στην Ελλάδα ως λαίλαπα. Η λύση του ούτε απλή ούτε εύκολη φαίνεται.
Ευχαριστώ, Κυριάκος Παπαϊωάννου
Το πρόβλημα, αγαπητέ Κυριάκο, είναι να μην εξομοιώνεται κανονικά και με τον νόμο… της παράνοιας και του ετσιθελισμού ο νόμιμος και φορολογούμενος πολίτης. Ητοι, να πληρώνει εκείνος και κάποιοι άλλοι να κάνουν πάρτι «εξωτερικών καταθέσεων» σε μαύρο χρήμα εις το όνομα της όποιας «ελεύθερης διακίνησης». Ε, όχι τα δικά τους δικά τους και τα δικά μας πάλι δικά τους. Basta! (ξανά).
Η Iστορία και τα μαύρα ρημάδια
Αγαπητή Φοίβη,
Είναι το λιγότερο θλιβερό να διαπιστώνεις ότι την Ιστορία μας δεν τη μελετούν καν εκείνοι που είναι υποχρεωμένοι να τη διδάξουν και άκριτα, αβασάνιστα, αναπαράγουν επιλεκτικά νεοφανείς, αστήρικτες απόψεις. Γι’ αυτό και ως λαός κάνουμε τα ίδια και χειρότερα λάθη.
Εθιξε τεράστια θέματα ο κ. Κασνακίδης σε πρόσφατη επιστολή του υπό τον τίτλο «Τον συνωστισμό σου μην τον κλαις» και δεν είδα να του απαντά κάποιος ειδήμων. Δεν φτάνει ένα σχόλιο.
Ο επιστολογράφος αμφισβητεί την ελληνική παρουσία στη Μικρασία «εδώ και 3.000 χρόνια». Δηλαδή συντάσσεται με τον τούρκο ξεναγό που λέγει στους αμερικάνους συνταξιούχους ότι ο Ομάρ – Ομηρος – ήταν Τούρκος;
Για την επίσημη Τουρκία δεν υπήρχαν Ελληνες στη Μικρά Ασία. Με κόπο ανακαλύπτεις στα μουσεία, σε εκθέματα, την ετικέτα «Ελληνιστίκ». Και αυτό ίσως το έχουν επιβάλει οι αρχαιολόγοι ξένων αποστολών.
Οι Οθωμανοί οργάνωναν διωγμούς και σφαγές με προτίμηση τις «κεφαλές» που τους έπαιρναν και την περιουσία. Αφηναν, όμως, αρκετούς για να δουλεύουν και να πληρώνουν φόρους στο ντοβλέτι. Φυσικά υπήρχαν μέτοικοι, όχι μόνο στα εμπορικά κέντρα, αλλά και σε αγροτικές περιοχές. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπήρχαν γηγενείς με ελληνικό εθνισμό;
Υπάρχουν σχετικές απογραφές. Στις Κυδωνίες (Αϊβαλί), Δικελί κ.α., εκτός από τους κρατικούς υπαλλήλους δεν υπήρχαν τούρκοι μόνιμοι κάτοικοι.
Μέτοικοι υπήρχαν και υπάρχουν παντού. Μη λέμε τώρα τα φαιδρά για καθαρόαιμους απογόνους του Περικλή. Ας μην πάμε αλλού, στην Πελοπόννησο εγκαταστάθηκαν ακόμα και Σλάβοι. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι πια Μωραΐτες; Στο Ναύπλιο, όταν έφτασε ο Καποδίστριας, οι ντόπιοι δεν ξεπερνούσαν τις έξι εκατοντάδες. Οι άλλοι ήταν πρόσφυγες από κατεστραμμένα νησιά και τη Μικρά Ασία.
Στο κάτω κάτω θα αρνηθούμε στα πέντε εκατομμύρια απογόνων εκείνων που εγκαταστάθηκαν στην Αττική να θεωρούν τον εαυτό τους Αθηναίο, Πειραιώτη κ.λπ.;
Θα συνεχίσω με επιχειρήματα…
Στρατής Μουτζουρέλλης, Μυτιλήνη
«Μαύρα ρημάδια ένα γύρω μου κοιτώ / Μέσα στην άραχλη ζωή μου και τη στείρα / Βρέχει στο μάγουλο το δάκρυ μου καυτό / Απ’ τα χτυπήματα που μου ‘δωσε η μοίρα / Κούφια τα στήθια μου και άδεια / Κι όλα ρημάδια / κι όλα ρημάδια», τραγουδούσε η Σοφία Βέμπο (σε Τραϊφόρο – Σουγιούλ). Και πάνω που έχει ξαναγίνει μόδα η ουσία του τραγουδιού εμείς μπαίνουμε αναφανδόν και ανασούμπουρδα σε ιστορικά θέματα, που δεν τα έχουν λύσει καν οι ειδικοί επί της Ιστορίας και της ιστοριογραφίας. Προσοχή: τα νερά είναι πολύ βαθιά!
Google news
