[Ενστάσεις] Δικαίωμα στην άμυνα

Μία από τις μεγαλύτερες πληγές της Μεταπολίτευσης ήταν η τρομοκρατία. Μόνο η 17 Νοέμβρη, η κυριότερη οργάνωση που δραστηριοποιήθηκε, δολοφόνησε 23 ανθρώπους. Στις προκηρύξεις τους οι δολοφόνοι έλεγαν ότι εκτελούν τα θύματά τους διεκδικώντας για τον εαυτό τους τον ρόλο μιας δικαστικής Αρχής που δίκαζε και επέβαλλε την εσχάτη των ποινών, σε μια χώρα οι θεσμοί της οποίας είχαν αποφασίσει να καταργηθεί η θανατική καταδίκη.

Υπήρξαν, βεβαίως, και άλλοι νεκροί, από μικρότερες οργανώσεις, υπήρξαν νεκροί και μετά την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη – οι τρεις της Μαρφίν, αλλά και ο 15 ετών Αφγανός Χαμιντουλά Νατζάφι, που σκοτώθηκε από έκρηξη βόμβας σε κάδο απορριμμάτων στα Πατήσια, τον Μάρτιο του 2010.

Τα περίπου 30 χρόνια δραστηριοποίησης της 17 Νοέμβρη υπήρξε μια σιωπηρή ανοχή από μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Οι παραληρηματικές προκηρύξεις που συνόδευαν τις δολοφονίες δημοσιεύονταν και σχολιάζονταν σαν να ήταν αποσπάσματα μιας ιερής Βίβλου, δημοσιογράφοι έστελναν μηνύματα από τις στήλες τους προς τους «ένοπλους συντρόφους» και η κοινή γνώμη θεωρούσε ότι μια δράκα αριστερών τιμωρών αποκαθιστούσε τις αδικίες του πολιτικού συστήματος. Οσοι, ανάμεσά τους και πολλοί αριστεροί, έγραφαν ότι δεν γίνεται η δημοκρατία να είναι όμηρος του τρόμου, δεν ήταν και πολύ δημοφιλείς για τις απόψεις τους αυτές. Χρειάστηκε η εξάρθρωση της οργάνωσης για να απομυθοποιηθεί ο ρόλος της – αλλά και για να γίνει κατανοητό στο μεγαλύτερο μέρος της Αριστεράς ότι εκείνοι οι άνθρωποι απλώς πήραν για λογαριασμό τους έναν ρόλο που όχι μόνο δεν τους είχε αναθέσει κανείς, αλλά κι οι ίδιοι δεν διέθεταν ούτε κατάρτιση ούτε πολιτικό, ούτε – πολύ περισσότερο – ηθικό ανάστημα για να τον υπερασπιστούν.

Γιατί όλα τα παραπάνω; Διότι αξίζει να θυμόμαστε ότι η ιστορία της ελληνικής τρομοκρατίας είναι μια ιστορία δολοφονικής βίας, που κόστισε πολύ αίμα και πολλή διεθνή απαξίωση, για να αφήσει στο πέρασμά της πόνο, μίσος – και στο τέλος μια επίγευση γελοιότητας.

Μπορούσε να έχει αποφευχθεί εκείνη η περιπέτεια για τη χώρα – αλλά και για την Αριστερά; Προφανώς. Αν η δημοκρατική κουλτούρα ήταν εδραιωμένη στα πολιτικά κόμματα, στον Τύπο και στην κοινωνία, η τρομοκρατία δεν θα έβρισκε το υπόβαθρο που την έκανε αποδεκτή. Γι’ αυτό, στην προοπτική έξαρσης ενός νέου κύματος τρομοκρατικής βίας, πρωτίστως τα κόμματα δεν έχουν άλλη επιλογή.

Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Η δημοκρατία πρέπει να αμυνθεί. Και ως προς αυτό χρειάζεται η συμφωνία ευρύτερων πολιτικών δυνάμεων από εκείνες που συγκροτούν τη συγκυβέρνηση. Ο τρόμος, που επιχειρεί να επωφεληθεί από την κρίση, είναι εχθρός της προόδου, της κοινωνικής συνοχής, της ανοιχτής κοινωνίας – ενός καλύτερου μέλλοντος. Είναι σημαντικό να περιθωριοποιηθούν οι οπαδοί του.