e-mail

«Ασε κάτω το πέτο»

Αγαπητή Φοίβη,

Θα σας διηγηθώ μια ανεκδοτική ιστορία μήπως ιλαρύνουμε λίγο την ατμόσφαιρα, αν και φοβούμαι πως η κατάσταση έχει πλέον παγιωθεί ως ιλαροτραγωδία.

Σε κάποια γωνία παρακεντρικού δρόμου επαρχιακής πόλης ένας μεσήλικος ζητιάνος έχει το στέκι του. Πηγαίνει νωρίς το πρωί και φεύγει το απομεσήμερο, έχοντας βγάλει ένα ψευτομεροκάματο. Γραφική φιγούρα της περιοχής, έχει δημιουργήσει οικειότητα και ανταλλάσσει χαιρετισμό με πολλούς από τους διαβάτες.

Μια μέρα περνάει για πρώτη φορά ένας ευπαρουσίαστος καλοντυμένος νέος άνδρας. Κοντοστέκεται, τον κοιτάζει με συμπάθεια, βγάζει από το πορτοφόλι του ένα χαρτονόμισμα των δέκα ευρώ, του το αφήνει και συνεχίζει τον δρόμο του.

Οταν ο ζητιάνος συνήλθε από την έκπληξη, σηκώθηκε, έτρεξε ξοπίσω του, τον πρόλαβε και τον ευχαρίστησε με θέρμη.

Την επομένη και για αρκετούς μήνες γινόταν το ίδιο και ο ζητιάνος μακάριζε την τύχη του. Να περνούσαν μερικοί τέτοιοι ακόμη, συλλογιζόταν.

Με τον καιρό το θεωρούσε πλέον κεκτημένο. Επαιρνε το καθιερωμένο δεκάρικο σχεδόν αδιάφορα, χωρίς τις αρχικές διαχύσεις και ρεβεράντζες. Κάπου κάπου, αν το θυμόταν, έλεγε κανένα τυπικό ευχαριστώ.

Κάποιο πρωινό ο νέος αντί για δέκα του άφησε πέντε ευρώ. Παραξενεύτηκε ο ζητιάνος. Γιατί άραγε, σκέφτηκε στενοχωρημένος. Η στενοχώρια του έγινε δυσθυμία όταν την άλλη ημέρα έγινε το ίδιο και τους επόμενους μήνες συνεχίστηκε.

Εκρυβε πάντως τη δυσφορία του για λόγους ευνόητους. Μην τον χάσουμε κιόλας σκεφτόταν. Αρχισε όμως να εξοργίζεται όταν ύστερα από καιρό τα πέντε ευρώ έγιναν τέσσερα, ακολούθως τρία, δύο, για να γίνουν στο τέλος ένα ευρώ. Το έπαιρνε αλλά μέσα του έβραζε.

Πάλι όμως συγκρατούσε την οργή του σκεφτόμενος πως όταν οι άλλοι του δίνουν ψιχία αυτός παραμένει ο καλύτερος «πελάτης». Εκεί που δεν άντεξε ήταν όταν μια ημέρα αντί για ευρώ του έδωσε και αυτός κάτι πενταροδεκάρες. Με οργίλο και επιθετικό ύφος (σε αγενή ενικό) του λέει: «Ρε φίλε, στην αρχή μου έδινες δέκα ευρώ, ύστερα πέντε, μετά τέσσερα, τρία, δύο, πέσαμε στο ένα και τώρα στις ψιλαδούρες. Μπορείς να μου πεις γιατί;».

«Να σας πω» του λέει ήρεμα ο νέος. «Στην αρχή ήμουν ελεύθερος, δεν είχα πολλά έξοδα. Υστερα παντρεύτηκα, είχα και γυναίκα και τα έξοδα έγιναν περισσότερα. Μετά κάναμε το πρώτο μας παιδί, ακόμη πιο πολλά, ύστερα ήρθε και το δεύτερο και τώρα η γυναίκα μου είναι έγκυος στο τρίτο μας παιδί. Τα έξοδα, όπως καταλαβαίνετε, πολλαπλασιάστηκαν και έτσι αναγκάστηκα να κάνω περικοπές».

Εξαλλος τότε ο ζητιάνος πετάγεται επάνω, τον αρπάζει από τα πέτα και τραντάζοντάς τον του λέει: «Με τα λεφτά μου, βρε άχρηστε, πας να φτιάξεις οικογένεια;».

Ηθικό δίδαγμα; Ας βγάλει καθένας το δικό του. Εμένα μου ‘ρχεται στο μυαλό (επιεικώς) αυτό του Αριστοτέλη: «Μάλλον φιλούσιν οι ποιήσαντες ευ τους παθόντας ή οι παθόντες τους ευ ποιήσαντας».

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, πάντοτε με εκτίμηση, Νίκος Δετοράκης, Θεσσαλονίκη

Το γελάτε, αγαπητέ Νίκο; Ετσι δεν συμβαίνει και στην ελληνική πολιτική σκηνή; Με το υστέρημα όλων ημών, με όσα μας μένουν δηλαδή από τα χαράτσια και τους φόρους και τη χυδαία ακρίβεια, δεν πάνε να «φτιάξουν» (λέμε τώρα) κράτος; Και μας τραντάζουν, τραβώντας μας από τα πέτα, επειδή τολμάμε να ζήσουμε με τα «λεφτά τους»! Γιατί δεν έφτασαν όσα κατάπιαν τόσες κυβερνήσεις, τόσοι διαπλεκόμενοι πολιτικοί, τόσοι συγγενείς που «βόλεψαν» σε δημόσιες θέσεις και τόσοι φοροφυγάδες που ζουν με τις ευλογίες τους, όπως φαίνεται…

Μασκαρά και καραγκιόζ!

Dearest Phoebe,

Howdy! Εμ ήθελε να κάνει show-off, πηγαίνοντας να πιει τους καφέδες του σε καφέ στην περιοχή Βουκουρεστίου, ο καραγκιοζάκος αναρτήσας την απόδειξη των 14,80 ευρώ στο facebook, εμ το καυτηριάζει κι από πάνω. Μπορούσε να έπινε τους καφέδες δίπλα σε ένα από τα τρία καφέ που ανήκουν στην ίδια εταιρεία ειδών διατροφής. Ή να τους έπινε σε αλυσίδα όπως εγώ, πληρώνοντας τον espresso 1,30 ευρώ.

Καλά τους σατίριζε ο Μηλιώκας αυτούς τους τύπους του Γκρέκο Μασκαρά.

Cia bella. Happy New Year, darling

Very affectionately yours, Νικ. Κασνακίδης, Χαλάνδρι

ΥΓ: Του «εμ» το έτυμο είναι όπως πολλών «ελληνικών» λέξεων και αυτό τουρκικό (hem). Το γράφω για να στενοχωρήσω τους έλληνες μασκαράδες που τα ‘βαλαν με τη Ρεπούση για τον συνωστισμό ή για εκείνους που ισχυρίζονται ότι τη Σμύρνη την εκαψαν οι Τούρκοι. Μπάσταρδοι είμαστε και το έγραψε ο Φαλμεράιερ, Σλάβων, Τούρκων, Αλβανών et al. Και ο υπογράφων, surely enough.

Παρά την τάση Σέρλοκ Χολμς που σας διακρίνει, αγαπητέ Νικ., πέσατε έξω στο κατάστημα που εξέδωσε την απόδειξη. Είναι άλλο από τα τρία της ίδιας εταιρείας. Οσο για τα ετυμολογικά, και το «καραγκιοζάκος» προέρχεται από τα «μαύρα μάτια»; Και σας ενοχλεί ο μαυρομάτης ή η μαυρομάτα που ανάρτησε την απόδειξη 14,80 ευρώ για δύο καφέδες και όχι εκείνοι που τολμάνε εν μέσω κρίσης να τα χρεώνουν; Bravissimo!