[Ιστορίες Συνομωσίας] Tο ερείπιο της οδού Σανταρόζα

Τι θυμήθηκα τώρα που μπουρδουκλωθήκαμε με το στικάκι και τα αντίγραφα; Εκείνο του ωραίο του Βασίλη Νικολαΐδη από τους πρώτους μουσικούς αγώνες της Κέρκυρας. «Δεν είν’ από επάγγελμα, δεν είν’ αυτός ο λόγος/ που πάω και στριμώχνομαι στο κακουργοδικείο/ δεν είμαι κάνας διάσημος δα ποινικολόγος/ καλά – καλά δεν πρόλαβα να πάρω και πτυχίο». Το τραγουδάω με γρέζι και βρυχηθμό τύπου Μπρασένς και φαντασιοκοπώ ότι παρευρίσκονται και χαιρετίζουν ο Χατζιδάκις, ο Γκάτσος, η Λαμπέτη, οι λωποδύτες, μαστρωποί, προπάντων οι φονιάδες, ενώ στην πραγματικότητα είναι οι συγκάτοικοί μου αυτοί που θέλουν να με πλακώσουν στο ξύλο. Δεν είμαι εκεί, χτυπούν τον αέρα. Σάμπως κι όταν έπαιρνα πτυχίο ήμουν εκεί; Αποχή στην αποχή, κάπως έτσι αποφοιτήσαμε εμείς της Μεταπολίτευσης η καημένη γενιά.

Για τη γενιά της εντατικοποίησης είναι αλλιώς. Το βλέπω, το αισθάνομαι, το ψαχουλεύω στις σκληρoτράχηλες βάτες της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Αν έχεις σαν κι εμένανε απάνθρωπη καρδιά να σου κρατήσω ρεζερβέ μια θέση στο γιουτιούμπ όπου τα σινγκλάκια της συναγωνίζονται το πουλάκι τσίου και το Γκάγκναμ στάιλ.

Τι να μας πει τώρα ο Τσίπρας who και το αναρχοαυτόνομο τζάκετ του; Μέχρι να πεις κίμινο θα πουλιέται στο Μοναστηράκι μαζί με τις περικεφαλαίες και τα αποκριάτικα, ενώ δυο τετράγωνα παραπάνω και συγκεκριμένα στο κτίριο της Πλατείας Συντάγματος, θα καπνίζουν ξανά όπως παλιά, τα οικογενειακά «τζάκια» τα σωστά, τα πατροπαράδοτα, με το πυροτουβλάκι και την ονομασία προέλευσης. Γι’ αυτό, ευχή και κατάρα σου δίνω να μην υποτιμάς ποτέ τη δύναμη μιας τσάντας σαμσονάιτ, με id, και αλυσιδίτσα στο κούμπωμα. Εγώ πάντως κάνω από τώρα την κράτησή μου. «Οχι από οίκτο ή ανθρωπιά μα με γεμίζει φρίκη/ και σπρώχνω ψιθυρίζοντας μια θέση ρε παιδιά!».