[Προβολείς] Είναι το 2013, ηλίθιε

Δοκιμάζω το παλιό μου το τζιν του 1989, ρουφάω την κοιλιά, πιάνω και το φερμουάρ με τανάλια, έι οπ, έι οπ, αλλά δεν μου μπαίνει με τίποτα. Είναι θαύμα πώς χωράει εκεί μέσα ο κύριος Παπαδημούλης. Κοιτάζω και το κοινοβουλευτικό τοπίο και με πιάνει τρόμος. Πού είναι ο Βάγκνερ, πού είναι ο Πουτσίνι, πού είναι το κύρος ενός Κύρκου, ενός Χαρίλαου Φλωράκη, να αποκτήσει το «φάουλ» σχήμα και υπόσταση; Η Ακροδεξιά ήταν τότε στη στρούγκα της ΝΔ, οι σημερινοί μπαχαλάκηδες περίμεναν το σχολικό και έτρωγαν μερέντα και ο Χαϊκάλης με το τσεμπέρι ήταν ακόμη στο καστ της χήρας Μήτση. Οι άνεργοι δεν ήταν στρατιές, οι μικρομεσαίοι ανοιγόκλειναν με κέφι τα μαγαζιά τους και η Ευρώπη είχε το τράτο να μας χαρτζιλικώνει αγόγγυστα. Οι δικαστικοί φορούσαν γουνάκια και δεν είχαν τη σημερινή οικονομική στενότητα που τους εμποδίζει να αφοσιωθούν στα καθήκοντά τους ενώ η βίλα Αγράμπελη ήταν παλλαϊκό αίτημα, περίπου όπως είναι σήμερα η βίλα Αμαλία.

Δεν μου αρέσει να μπερδεύω το προσωπικό με το πολιτικό, με κατατρύχει όμως η ανάμνηση του αθωωθέντος πρωθυπουργού να ταΐζεται με το κουταλάκι ως «τουρτοφάγος».  Σήμερα, χωρίς σαντιγί, χωρίς έστω μια στρώση παντεσπάνι στη βάση της δημοκρατίας μας, νομίζω ότι διόλου δεν μας παίρνει για παρόμοια τραπεζώματα. Ο μπάτλερ είναι τυφλός και η μαγείρισσα κωφάλαλη. Είναι πρόσκληση σε γεύμα από έναν υποψήφιο δολοφόνο, ηλίθιε.