[Ενστάσεις] Προαναγγελθέν διαζύγιο

Η διαγραφή από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Δημοκρατικής Αριστεράς των βουλευτών Οδυσσέα Βουδούρη και Πάρι Μουτσινά κολοβώνει μεν τη δύναμη του κόμματος, αλλά το επαναποκαθιστά ως τον πολιτικό φορέα που μπορεί να διεκδικεί τη μεγαλύτερη συγγένεια με την παράδοση της ανανεωτικής Αριστεράς. Αποδεικνύει παράλληλα ότι η πολιτική δεν γίνεται να διεξάγεται ερήμην της ιδεολογίας.

Προφανώς λοιπόν, όταν διαμοιράζονταν τα ιμάτια του ΠΑΣΟΚ μετά την πτώση της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου και ενόψει της αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, ήταν λάθος του Φώτη Κουβέλη η αποδοχή προσωπικοτήτων όπως ο κ. Βουδούρης ή ο «ανδρός πεσούσης» Γιάννης Μιχελογιαννάκης. Η πολυσυλλεκτικότητα που ενδεχομένως ονειρεύονταν διάφοροι, πιστεύοντας και κάποιες πρώιμες δημοσκοπήσεις, αποδείχθηκε ανέφικτη. Λογικό. Δεν μπορούσε η ΔΗΜΑΡ να γίνει υποδοχέας της άκριτης αγανάκτησης κατά της Ευρώπης, λόγω των συνεπειών της κρίσης και της διαχείρισής της. Το βαθύ ΠΑΣΟΚ που έψαχνε στρατηγικές κομματικής επιβίωσης δεν γινόταν να εμπιστευτεί κόμματα αρχών. Και οι πολίτες που είχαν ανατραφεί και γαλουχηθεί με ζωτικά ψεύδη, ότι «η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες» και ότι «έξω απ’ την ΕΟΚ των μονοπωλίων», αργά ή γρήγορα πάλι στα ζωτικά ψεύδη θα κατέφευγαν.

Η ΔΗΜΑΡ εξαρχής είχε ταυτότητα. Ηταν ένα κόμμα που συγκροτήθηκε υπερασπιζόμενο τον δημοκρατικό σοσιαλισμό, την ανοιχτή κοινωνία, την Ευρώπη και τις μεταρρυθμίσεις – αποτελούσε δηλαδή την εξέλιξη της ευρωκομμουνιστικής παράδοσης, η οποία εξαχνώθηκε μέσα στον κινηματικό χαρακτήρα αρχικά του Συνασπισμού και κατόπιν και του ΣΥΡΙΖΑ και στον νεομπολσεβικισμό που κόμιζαν πολλές από τις συνιστώσες του. Ηταν, επίσης, ένα κόμμα του ρεαλισμού. Η φιλολαϊκή ρητορική δεν θα μπορούσε να είναι επαρκής λόγος για να απομακρυνθεί από τον ορίζοντά της η ρεαλιστική αντιμετώπιση των πραγμάτων. Στην πορεία, αυτό αποδείχθηκε. Ακόμα και όταν το κόμμα βρέθηκε απέναντι στο Μνημόνιο ΙΙΙ δεν έχασε τον ευρωπαϊκό ορίζοντα, γι’ αυτό άλλωστε και συνεχίζει να φέρει κυβερνητικές ευθύνες.

Και οι ιδεολογικές συγκρούσεις μέσα στα κόμματα; Οι τάσεις; Οι διαφωνίες; Η εσωκομματική δημοκρατία; Δεν υπονομεύονται όλα αυτά όταν αποχωρούν βουλευτές όπως ο κ. Βουδούρης ή ο κ. Μιχελογιαννάκης;

Η ερώτηση ήταν εύλογη όταν το κόμμα έκλεισε τις συζητήσεις για διεύρυνση προς τη σοσιαλδημοκρατία. Θα ήταν εύλογη και σήμερα, αν οι συγκεκριμένες προσωπικότητες είχαν ιδεολογικούς συμμάχους μέσα στο κόμμα με κοινές ιδεολογικές σταθερές. Αλλά δεν είχαν. Ποια σχέση είχε ο κ. Μιχελογιαννάκης, που ισχυρίστηκε ότι αν ψηφιστεί το Μνημόνιο ΙΙΙ «θα δούμε την ομοφυλοφιλία να μεγαλώνει», με τα αιτήματα χειραφέτησης της ανανεωτικής Αριστεράς; Και γιατί ο κ. Βουδούρης δεν πήγαινε κατευθείαν να χτυπήσει την πόρτα του ΣΥΡΙΖΑ, αντί να διεκδικεί να μετατρέψει σε ΣΥΡΙΖΑ το κόμμα που τον δέχτηκε;