[Αποψη] Η πολιτική και η χρόνια ασθένεια

Τα συμπτώματα της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, όπως υποστηρίζουν αρκετοί οικονομολόγοι, είναι σαν μια χρόνια ασθένεια, καθώς δεν είναι ούτε τόσο οξεία ώστε να σκοτώσουν τον ασθενή, ούτε όμως και τόσο ελαφριά ώστε να τον αποθεραπεύσουν άμεσα. Με την ανεργία να εκτινάσσεται και την κοινωνική συνοχή να δοκιμάζεται, οι πολιτικοί θα πρέπει να μειώσουν τον «πόνο» της λιτότητας ώστε η ευρωζώνη να «γλιτώσει» από το σπιράλ της ύφεσης. Χώρες όπως η Γερμανία χρησιμοποιούν πλέον και την εσωτερική ζήτηση ως εργαλείο στήριξης της ανάπτυξης, ενώ άλλες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και η Ιταλία αγωνίζονται να βγουν από την ύφεση. Από την άλλη πλευρά, ο πολιτικός κίνδυνος είναι υπαρκτός, καθώς μια εξέλιξη που δεν μπορούν να ελέγξουν οι Βρυξέλλες και η Φρανκφούρτη είναι η ενδεχόμενη εκλογική επιτυχία αντιευρωπαϊκών κομμάτων σε χώρες-μέλη. Το πολιτικό σκηνικό παίζει τον δικό του ρόλο, με τις γερμανικές εκλογές να έχουν μάλλον θετικό αντίκτυπο καθώς, ακόμη και αν αναδειχθεί νέα κυβέρνηση, αυτή θα είναι πιο θετικά διακείμενη έναντι της ευρωζώνης από τη σημερινή. Ανησυχία προκαλεί η πολιτική σκηνή στην Ιταλία, καθώς η σταθερότητα θεωρείται απαραίτητος παράγοντας για την όποια ευρωπαϊκή στήριξη, ενώ στη Γαλλία οι αντιπαραθέσεις μπορεί να καθυστερήσουν τις μεταρρυθμίσεις. Στην Ισπανία η ένταση μεταξύ της κεντρικής κυβέρνησης και των επιμέρους περιοχών (π.χ. Καταλωνία) μπορεί να ενταθεί, ενώ σε επίπεδο ΕΕ ο ευρωσκεπτικισμός στη Βρετανία ίσως οδηγήσει σε δημοψήφισμα μεσοπρόθεσμα για την έξοδό της από την Ενωση. Στην Ελλάδα πάλι θεωρείται ότι η κυβερνητική σταθερότητα θα μπορούσε να δοκιμαστεί από τη σκληρή δημοσιονομική προσαρμογή και την ύφεση, που ενισχύουν την αντιευρωπαϊκή ρητορική. Αν και υπάρχει μια ακραία ομάδα αναλυτών που δεν αποκλείει νέες εκλογές στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο, εντούτοις οι περισσότεροι βλέπουν ως πιθανούς καταλύτες για κάτι τέτοιο ένα κακό αποτέλεσμα για την τρικομματική κυβέρνηση στις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2014 ή στην εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας τον Φεβρουάριο του 2015. Η ευρωζώνη απέχει λοιπόν ακόμη από το να θεωρηθεί «άριστη οικονομική ζώνη», αλλά σε κάθε περίπτωση αυτό που πρέπει να κάνουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, και το γνωρίζουν καλά, είναι να κινηθούν προς την κατεύθυνση της δημοσιονομικής και πολιτικής ενοποίησης της Γηραιάς Ηπείρου.