[Προβολείς] Ιστορίες από το πίσω κάθισμα

Μέρες ευχών και αγάπης, ας δώσω κι από εδώ τα συγχαρητήριά μου στη συμπαθή ομάδα των ταξιτζήδων. Εχω βάσιμες υποψίες ότι κάτι αρχίζει να σαλεύει προς το καλύτερο. Το μαντεύω, το αισθάνομαι, το ακούω στον τρόπο που κλείνουν αυτοβούλως τα ραδιοφωνάκια του μίσους και της παραπληροφόρησης όταν τους πω καλησπέρα. Δεν ξέρω κιόλας αν βλέπουν κάτι πάνω μου, πάντως όλο και λιγοστεύουν αυτοί που το παίρνουν προσωπικά όταν τολμήσω να δέσω τη ζώνη μου. Δεν με ρωτούν αν είμαι από το «εξωτερικό» κι ούτε ψάχνουν την αιτία αυτής της παραξενιάς στο ζώδιο και στον ωροσκόπο μου. Μου δίνουν τα ρέστα μέχρι σέντσι και τα βράδια δεν με αποβιβάζουν με το ζόρι στη λεωφόρο, αλλά με περιμένουν ώσπου να ξεκλειδώσω και να μπω στο σπίτι μου. Οι πολιτικές συζητήσεις γίνονται με στυλ, χωρίς το γνωστό name dropping συνοδευμένο από τη γνωστή ακατάσχετη συνωμοσιολογία. Το κυριότερο πάντως είναι ότι έχουν πάψει πια να ελπίζουν ότι οσονούπω θα πληρώνονται σε δραχμές κι ότι θα έρχεται εδώ αυτοπροσώπως ο γιος του σεΐχη να τους γεμίζει με τη μάνικα το ρεζερβουάρ και να τους βάζει αέρα στα λάστιχα.

Μπορεί και νά ‘πιασαν τόπο οι καβγάδες που κάναμε τον περσινό νευρικό χειμώνα, οφείλω πάντως να ομολογήσω ότι όσο λιγότερο βλεπόμαστε τόσο πιο πολύ αγαπιόμαστε. Για τη χαρά του ριγιούνιον ή για τον φόβο που φυλάει τα έρμα.