Ο παλιός ροκάς είναι αλλιώς…

Πάμε σαν άλλοτε. Και όχι από κρίση νοσταλγίας. Απλά και καθαρά, ο Μπομπ Ντίλαν, που έβγαλε τον πρώτο του δίσκο το 1962 – πριν από 50 χρόνια -, έδωσε φέτος σπουδαίο άλμπουμ, το θυελλώδες «Tempest».

Και σε αυτούς τους κύκλους των γηραλέων, όμως, ο ανταγωνισμός είναι σκληρός. Στο μάτι του 71χρονου Ντίλαν μπαίνει φέτος ο 78χρονος Λέοναρντ Κοέν με εκείνο το «Old Ideas» άλμπουμ του, γεμάτο τραγούδια μέγιστης κοενικής έμπνευσης. «Πιτσιρικάς» μπροστά τους ο 67χρονος Νιλ Γιανγκ, που τον περασμένο Οκτώβριο κυκλοφόρησε το «Psychedelic Pill» μαζί με τους Crazy Horse.

Δεν είναι ότι «έπιασε» όλους μια τρελή ρετρομανία, είναι ότι αυτοί οι κύριοι, όπως και η κυρία Πάτι Σμιθ επίσης (με το «Banga»), κυκλοφόρησαν φέτος δίσκους σημαντικούς.

Μην ψάχνετε συνωμοσίες της δισκογραφίας και της εποχής (αν και, για να είμαστε δίκαιοι, σε εποχές ανασφάλειας, κρίσης και ζορίσματος, δείχνει κανείς προτίμηση σε παλιές, οικείες «φωνές»), συμβαίνει απλώς οι παλιοί να επιμένουν γενναία.

Και συνεχίζουμε: ο άρχοντας της Νέας Ορλεάνης Ντόκτορ Τζον με το «Locked Down», όπου την παραγωγή υπογράφει ο ένας από τους δύο Black Keys, εξασφάλισε άνετα θέση στα καλύτερα του 2012 κι αυτός, ενώ ο Τζίμι Κλιφ, άρχοντας της Τζαμάικας, κυκλοφόρησε νέο άλμπουμ έπειτα από μία οκταετία, το «Rebirth», και δημιούργησε κατάσταση αμέσως. Δεν θα γινόταν κι αλλιώς, άλλωστε!

ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ; Η ερώτηση που περιμένω από την αρχή: Και καλά, πού είναι οι νέοι; Δεν έβγαλαν ωραία άλμπουμ φέτος; Και βέβαια έβγαλαν και ήταν και μια καλή, πολύ καλή χρονιά γι’ αυτούς, επίσης. Ο Φρανκ Οσιαν, χιπ-χοπ «τροβαδούρος» και νεοσόουλ στυλίστας, με το «Orange Channel» κέρδισε δίκαια πρωτιές και θέσεις με θέα τις λίστες. Νέοι σαν τους Κέντρικ Λαμάρ και Κίλερ Μάικ έδωσαν στίγμα, το ίδιο και συγκροτήματα όπως οι Best Coast, οι Beach House και πολλοί ακόμη. Οι Allah-Las, που αποκλείεται να μην τους λατρέψεις, πακετάρουν υπέροχα έναν vintage ήχο με άρωμα Δυτικής Ακτής, ενώ οι Tame Impala από το Περθ της Αυστραλίας θυμίζουν ψυχεδέλεια 60s καλά φυλαγμένη στην ντουλάπα.

Ποιος θα πει όχι, δηλαδή, στο «Blak and Blu» του Γκάρι Κλαρκ Τζούνιορ, που βαφτίζει τα μπλουζ στο πνεύμα της εποχής και φέρνει ρίγη σε όσους ηλέκτρισε κάποια στιγμή στη ζωή τους η κιθάρα του Τζίμι Χέντριξ…