Καμία πατρίδα για τους μελλοθάνατους της πολιτικής

Το πιθανότερο είναι ότι δεν υπάρχει άλλη χρονιά στην ελληνική πολιτική σαν αυτή που αποχαιρετάμε σήμερα.

Το 2012 ξεκίνησε με Πρωθυπουργό τον Λουκά Παπαδήμο. Είδε τη θέση του να παίρνει τον Μάιο ο ανώτατος δικαστικός Παναγιώτης Πικραμμένος, ενώ παρακολούθησε με κομμένη την ανάσα δύο εκλογές που έκαναν τον ΣΥΡΙΖΑ αξιωματική αντιπολίτευση και έβαλαν τη Χρυσή Αυγή στη Βουλή. Είδε επίσης το ΠΑΣΟΚ να αλλάζει αρχηγό, εκλέγοντας τον Βαγγέλη Βενιζέλο στη θέση του Γιώργου Παπανδρέου, και τον Αντώνη Σαμαρά να πραγματοποιεί το απόλυτο comeback, εκλεγόμενος Πρωθυπουργός για να βρεθεί, πριν κλείσει η εβδομάδα, σε σκοτεινό δωμάτιο λόγω αποκόλλησης του αμφιβληστροειδούς.

Το 2012 είδε την Καγκελαρία του Βερολίνου να διαψεύδει ανακοίνωση του Μεγάρου Μαξίμου για πρόταση της Ανγκελα Μέρκελ στον Κάρολο Παπούλια να γίνει δημοψήφισμα τον Ιούλιο για την παραμονή ή όχι της Ελλάδας στο ευρώ. Είδε επίσης συγκρότηση κυβέρνησης συνασπισμού τριών κομμάτων, τον υπουργό Οικονομικών να λιποθυμά και τη θέση του να παίρνει άλλος! Είδε τον Κάρολο Παπούλια να εκπροσωπεί τη χώρα στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου. Είδε τη Μέρκελ να έρχεται στην Αθήνα, την Ελλάδα να παίρνει τζάμπο δόση 50 και βάλε δισ. – αλλά τον Δεκέμβριο!

Το 2012 είδε το ελληνικό χρέος να κουρεύεται δυο φορές – μια τον Φεβρουάριο και μια τον Δεκέμβριο. Είδε τον Ακη Τσοχατζόπουλο να μπαίνει φυλακή μετά συζύγου και θυγατρός, αλλά και τον Κορυδαλλό να αποκτά πτέρυγα VIP κρατουμένων. Τέλος – ουφ! – είδε τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, υπουργό Οικονομικών το 2009-2011, να κατηγορείται από τη Δικαιοσύνη ότι αλλοίωσε τη λίστα Λαγκάρντ και, με τη σύμφωνη γνώμη των κομμάτων, να οδηγείται σε Προανακριτική.

Τίποτε σαν αυτό δεν έχουμε ξαναδεί. Η ελληνική πολιτική είναι σαν τρελό λεωφορείο χωρίς φρένα σε έναν κατήφορο γεμάτο στροφές. Κάποιοι έχουν μπροστά τους αερόσακο και νιώθουν άνετοι. Κάποιοι είναι δεμένοι με τη ζώνη τους και το παίζουν ήρεμοι. Κάποιοι κοπανιούνται δεξιά-αριστερά. Και κάποιοι έχουν πεταχτεί ή ετοιμάζονται να πεταχτούν από τα παράθυρα στα χαντάκια πλάι στον δρόμο.

Αν μπορεί κανείς να επιχειρήσει μια πρόβλεψη, είναι φανερό ότι το 2013 θα είναι, ως χρονιά, διχασμένη προσωπικότητα. Στο ένα σκέλος, το πολιτικο-οικονομικό, διαφαίνεται μια ελπίδα σταθεροποίησης. Μια κυβέρνηση που στέκεται και προχωράει, έστω και με δυσκολίες. Μια χώρα που δεν πάει στη δραχμή, άρα η οικονομία της σιγά σιγά αναστυλώνεται – κι εκεί προς το φθινόπωρο αρχίζει να ανακάμπτει. Στο άλλο σκέλος, το πολιτικο-δικαστικό, φαίνεται ότι θα συνεχίσει να πέφτει φως στις σκοτεινές πτυχές των περασμένων ετών. Πρώην μεγαλοϋπουργοί και άλλοτε κροίσοι των επιχειρήσεων, επώνυμοι και ισχυροί φαίνεται όλο και πιο δύσκολο να βγουν από τις δαγκάνες ενός δικαστικού σώματος που κινείται σαν τον κάβουρα, δηλαδή μια από ‘δω και μια από ‘κει. Αρα η πολιτική θα συνεχίσει να αποτελεί αφορμή για προσωπικά δράματα και οικογενειακές τραγωδίες. Από μια πλευρά είναι αναμενόμενο: η πτώχευση πάει μαζί με την εκκαθάριση.

Τι σημαίνει αυτό; Οτι το 2012 ήταν δίσεκτο με τα όλα, αλλά το 2013 θα είναι δύσκολο. Δύσκολο γενικά και ενδεχομένως πολύ πιο δύσκολο ατομικά για κάποιους. Η περίπτωση Παπακωνσταντίνου εικονογραφεί αυτή τη διαπίστωση.