[Προβολείς] Κάτι τρέχει με τη Ζέτα

Βαρέθηκα να περιμένω πότε θα αποσώσει ο Τσίπρας με το σκάουτινγκ στη Νότιο Αμερική. Εχουμε κι εδώ ταλεντάρες που παίζουν σε γήπεδα ζόρικα όπως η υποβαθμισμένη Γενική Γραμματεία Ισότητας (των φύλων). Εκεί κάνει δεύτερη καριέρα μια παλιά βουλευτίνα Μαγνησίας της ΝΔ, η Ζέττα Μακρή, εάν θυμάστε. Ούτε κι εγώ την καλοθυμόμουν αν δεν έπεφτε το μάτι μου σε πρόσφατη συνέντευξή της στην εφημερίδα «Κέρδος» όπου ισχυριζόταν πως  «καταγράφονται σχεδόν τα ίδια ποσοστά κακοποίησης στα δύο φύλα» και πως «τρεις στους δέκα Ελληνες δηλώνουν ότι κακοποιήθηκαν σωματικά από τη σύντροφό τους».

Δεν μπορώ να ξέρω αν στον Βόλο πέφτει παντόφλα, ξέρω όμως ότι μερικά χιλιόμετρα παραπάνω, στην Ξάνθη, συνέβη προχθές ο πιο ειδεχθής βιασμός μετά φόνου. Κι ότι έτη φωτός μακριά από τον Παγασητικό, στην Ινδία, με αφορμή έναν δημόσιο βιασμό, οι γυναίκες ξεσηκώθηκαν και τα έκαναν γης Μαδιάμ, εκεί όπου παλιά οδηγούνταν αυτοβούλως στην πυρά με τον μακαρίτη.

Τα είπα μαζεμένα και φούσκωσα. Σαν μπαλόνι έγινα, σαν τη γη που, ενώ είναι στρογγυλή, κατά περίπτωση συμπεριφέρεται σαν να είναι επίπεδη.

Η ισοπεδωτική λογική της Γενικής Γραμματέως με κάνει να νοσταλγώ τις προκατόχους της. Την ευφορική περίοδο της Σου Λαΐου Αντωνίου, τη σοφία και τη λεπτότητα της αείμνηστης Ρένας Λάμψα, τη μοναδικότητα της Μαρίας Στρατηγάκη.

Δεν φταίει η Ζέττα που περάσαμε στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης. Φταίει που ο φάκελος μιας γυναίκας τριάντα χρονών την οποία βίασαν και κατόπιν έκαψαν ζωντανή θα περάσει κατευθείαν στην αρμοδιότητα των αστυνομικών Αρχών χωρίς έστω ένα ολιγόλεπτο τράνζιτο στη Γενική Γραμματεία Ισότητας. Ετσι, για τα μάτια του κόσμου ή για το γινάτι των στατιστικών της.