[Προβολείς] Ξυπνάς μέσα μου τον Εμπενίζερ

Αν και εγκιβωτισμένο σε σκαλωσιές, το δεντράκι της Πλατείας Συντάγματος, με ενθουσίασε. Εχει κάτι από το μόνιμο under deconstruction αυτής της πόλης, κάτι από βαριοπούλα και καπνογόνο, κάτι από τη θράκα των παραπλεύρως τσουρουφλισμένων καταστημάτων, κάτι απ’ το ράβε – ξήλωνε της εθνικής μας προσπάθειας. Θα το ‘παιρνα και σπίτι για να κρεμάω τις κουρτίνες, να μη με πιάνει ραιβόκρανο κάθε που πάω να βγάλω μια σκονίτσα απ’ το ταβάνι.

Η συντεταγμένη ανταπόκριση των Αθηναίων στο φιλανθρωπικό κάλεσμα του Δήμου ήταν κι αυτή μια παρηγοριά. Καμία σχέση με το περσινό ξεσάλωμα των επαγγελματιών της «αλληλεγγύης», με τα γιουρούσια τους σε δημόσια κτίρια, τον εξανδραποδισμό των καθ’ έξιν ή των κατ’ ανάγκην αστέγων. Φέτος, ούτε μια κάμερα πάνω από ξαπλωμένο παλτό, ούτε ένα ποστ στο φέισμπουκ με λερή κουβέρτα πάνω από αεραγωγό. Μαζί με τους εξιμπισιονιστές της φιλανθρωπίας χάθηκαν απ’ την πιάτσα και όσοι εκλαμβάνουν τη δυστυχία των άλλων σαν photo opportunity. Χαμηλούς τόνους κράτησαν και οι  «μαυραγορίτες» της νέας εποχής, αυτοί που φτιάχνουν τις δημοσκοπικές καβάντζες τους και το πολιτικό προφίλ τους με  την ένδεια του αλλουνού.   

Κρίμα πάντως που τα τηλεοπτικά πλάνα από την πρωτοβουλία του Δήμου Αθηναίων θύμιζαν οροσειρές από σακούλες σκουπιδιών. Τι στα κομμάτια; Είναι τόσο ανθεκτικά μέσα μας τα αποτυπώματα του κακού ή όλοι εσείς είστε οι καλοί και μόνον εγώ είμαι η γρουσούζα των συνειρμών και των συσχετίσεων;