Τι κοινό…

… έχουν ο Μιρ Αϊμάλ Κάνσι, ο Αλί Αμπού Καμάλ, ο Εσάμ Μοχάμεντ Χανταγιέτ και ο Νιντάλ Μαλίκ Χασάν με τον Ερικ Χάρις, τον Ντίλαν Κλέμπολντ, τον Σεούνγκ Χούι Τσο και τον Ανταμ Λάνζα; Οι πρώτοι τέσσερις υποστήριζαν ότι μάχονταν κατά της καταπίεσης των μουσουλμάνων από την αμερικανική κυβέρνηση. Επιτέθηκαν έτσι αντιστοίχως στο αρχηγείο της CIA, στο Empire State Building, στο αεροδρόμιο του Λος Αντζελες και στη στρατιωτική βάση στο Φορτ Χουντ του Τέξας. Οι τελευταίοι  τέσσερις φέρονται να είχαν προσωπικά κίνητρα: επιτέθηκαν σε ένα γυμνάσιο, ένα πανεπιστήμιο και ένα δημοτικό.

Για πολλά…

… χρόνια, η κυρίαρχη άποψη ήταν ότι οι τρομοκράτες καμικάζι είναι έλλογα πολιτικά όντα, ενώ οι άνθρωποι που πυροβολούν μαζικά και τελικά αυτοκτονούν είναι διαταραγμένα μοναχικά όντα. Οι δύο ομάδες έχουν όμως περισσότερα κοινά στοιχεία απ’ ό,τι θα πίστευε κανείς. Από έρευνες που έχουν γίνει, προκύπτει ότι οι τρομοκράτες καμικάζι έχουν αυτοκτονικές τάσεις με την κλινική έννοια. Μπορεί να συμμερίζονται τις απόψεις των οργανώσεων στις οποίες ανήκουν, το βασικό κίνητρό τους όμως είναι να σκοτώσουν και να σκοτωθούν – όπως συμβαίνει και με τους μαζικούς δολοφόνους. Σε ορισμένες περιπτώσεις οι τελευταίοι ισχυρίζονται ότι υποστηρίζουν κάτι: τον νεοναζισμό, την ευγονική, την κυριαρχία του αρσενικού φύλου ή μια αντικυβερνητική επανάσταση. Οι πράξεις τους όμως απορρέουν συνήθως από κάτι βαθύτερο και πιο προσωπικό.

Τρεις…

… είναι οι παράγοντες που χαρακτηρίζουν αυτούς τους ανθρώπους. Ο πρώτος είναι τα προβλήματα πνευματικής υγείας που προκαλούν συνήθως την επιθυμία τους να πεθάνουν και κυμαίνονται από την κλινική κατάθλιψη και τις μετατραυματικές διαταραχές ως τη σχιζοφρένεια και άλλες μορφές ψύχωσης. Ο δεύτερος είναι μια βαθιά αίσθηση θυματοποίησης και η πεποίθηση του δολοφόνου ότι η ζωή του καταστράφηκε από κάποιον άλλο, που τον καταπίεσε ή τον καταδίωξε. Η παρουσία διανοητικών διαταραχών οξύνει αναμφίβολα αυτή την αίσθηση. Μικρή σημασία έχει αν ο δράστης τα βάζει με μια κυβέρνηση (όπως κάνει ένας καμικάζι τρομοκράτης) ή με τον εργοδότη του, τους συναδέλφους του ή μέλη της οικογενείας του (όπως ένας μαζικός δολοφόνος αυτόχειρας). Ο τρίτος παράγων είναι η επιθυμία του δράστη να αποκτήσει φήμη και δόξα. Ο δολοφόνος του Columbine φανταζόταν ότι ο Στίβεν Σπίλμπεργκ και ο Κουέντιν Ταραντίνο θα συναγωνίζονταν ποιος θα εξασφάλιζε τα δικαιώματα να γυρίσει ταινία τη ζωή του.

Μπορεί…

… κανείς να θέσει πολλά ερωτήματα για το τι τρέχει με την Αμερική. Στην πραγματικότητα, μαζικοί δολοφόνοι όπως ο Λάνζα δεν διαφέρουν πολύ από τους μαζικούς δολοφόνους σε άλλες χώρες. Οι διαφορές βρίσκονται στις πολιτιστικές δυνάμεις που τους υποκινούν και στις καταστροφικές συμπεριφορές που θέλουν να μιμηθούν. Αν ο Ερικ Χάρις, ο Ντίλαν Κλέμπολντ, ο Σεούνγκ Χούι Τσο και ο Ανταμ Λάντζα είχαν γεννηθεί στη Γάζα ή στη Δυτική Οχθη ίσως να είχαν δέσει βόμβες γύρω από τη μέση τους και να είχαν τιναχτεί στον αέρα.