[Ιστορίες συνωμοσίας] Ε ντε λα μαγκέν ντε Βοτανίκ

Ο,τι και να καταλογίσει κανείς στον Μπερλουσκόνι, το άτομο είναι άπαιχτο. Αφού αναστάτωσε την Ευρώπη κι έκανε μαντάρα την Ιταλία, ήρθε τώρα να τα μαζέψει προτείνοντας για κυβερνήτη τον Μάριο Μόντι, δηλαδή τον ίδιο άνθρωπο που είχε ρίξει πριν από λίγα εικοσιτετράωρα. Σίδερο στη μέση του, του γερο-μπισμπίκη! Ειλικρινά δεν γνωρίζω πού οφείλεται αυτό το πολιτικό τραμπολίνο, ούτε κι αν εν τω μεταξύ χτύπησαν τίποτα δυσοίωνα τέλια από τους δημοσκόπους, το γεγονός της μεταστροφής του όμως με κάνει να αμφιβάλω ζωηρά για την ορθότητα της γνωστής παροιμίας. Και για να έχουμε καλό ερώτημα, από πού κι ώς πού είμαστε «ούνα φάτσα – ούνα ράτσα» με τους Ιταλούς, εμείς  που σπρώχναμε με χέρια και με πόδια τον Παπαδήμο να πέσει απ’ την καρέκλα την ίδια ώρα που τον θερμοπαρακαλάγαμε να καθήσει;

 Τούτων δοθέντων είμαι αποφασισμένη να προβώ σε ωμότητες και να σας θυμίσω με πόση αγωνία περιμέναμε να σχηματιστεί η παρούσα κυβέρνηση, την οποία τώρα με τόση ζέση σκατοψυχάμε. Οι δημοσκοπικές πενιές δεν είναι διόλου ενθαρρυντικές για κανέναν να σηκωθεί και να χορέψει. Κι αυτοί που προβάρουν κιόλας το  ρεμπέτικο σακάκι τους, παραβλέπουν οι άφρονες το γεγονός ότι (δημοσκοπικά) το μανίκι είναι κουλό και η βάτα μετέωρη.

Σ’ αυτό το ρεμπέτ ασκέρι, σ’ αυτό το «άντε λα φουμέντο και μαστουριόρε» μία μόνον κατηγορία πολιτών βλέπω να σηκώνει τη σύγκριση με τη φάτσα του Μπερλουσκόνι που σας έλεγα παραπάνω. Είναι οι κυρίες που βγαίνουν φωτογραφία σε πρεμιέρες και φιλανθρωπικά σουαρέ. Εξετάζω τα πανωσηκώματα και μελαγχολώ. Θα αντέξουν άραγε την κρίση, χωρίς επισκευές και συντήρηση, ή θα έχουμε καμιά άτακτη χρεοκοπία σε φρύδια, μύτες, χείλια, ζυγωματικά;