e-mail

Γκόινγκ κάνει το ντουβάρι!

Κυρία Φοίβη,

Διαβάζοντας τις «Ματιές» (26/11/12) το φχαριστήθηκα, με τα όσα λέει για τους Γερμανούς που ματοκύλισαν τον κόσμο δύο φορές και τώρα προσπαθούν να τον αφανίσουν οικονομικά, επιβάλλοντας σφαγιαστικούς όρους για τη σωτηρία των «άσωτων υιών».

Διάβασα και για τους όρους με τους οποίους δάνεισαν τη Γερμανία οι τότε κρατούντες και κόντεψα να πάθω έμφραγμα από την ευνοϊκότητά τους, συγκρίνοντάς τους με αυτούς που βάζουν σήμερα σε μία χώρα που λεηλάτησαν, δολοφόνησαν, έκαψαν.

Και αντί να έρχονται οι Γερμανοί για δουλειά στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες που σφαγιάσαν κυριολεκτικά, πηγαίνουν οι Ελληνες κ.ά. λαοί εργάτες στους θύτες των πατέρων και των αδελφών τους.

Τις μισές ευνοϊκές ρυθμίσεις αν είχαν οι σημερινές για τη βοήθεια στην Ελλάδα, απ’ όσες είχαν τότε για τη Γερμανία, δεν θα φθάναμε στο σημερινό χάλι να έχουμε χάσει τ’ αυγά και τα καλάθια. Να πληρώσουμε τα λάθη και τα χρέη μας αλλά όχι πως και οι Γερμανοί και οι άλλοι Ευρωπαίοι είναι αθώοι του αίματος τούτου. Κύριε Παπαδόπουλε, γεια στο χέρι σου για όσα έγραψες στο άρθρο σου.

Και να κάνουμε εδώ μια εξήγηση: Δεν φταίνε οι σημερινοί Γερμανοί για τις αγριότητες και τις θηριωδίες του Ναζισμού – και του φασισμού – εκείνης της εποχής αλλά αν ο πατέρας ή ο παππούς σου έχει δολοφονήσει κοσμάκη, κάπου βάζεις νερό στο κρασί σου, μια και οι τότε συνθήκες και τα συμφέροντα του κόσμου σε ευνόησαν για να είσαι δυνάστης του σήμερα.

Μη μου πεις ότι η πολιτική δεν έχει αισθήματα και ευαισθησίες, γιατί δεν την αποτελούν ντουβάρια. Ανθρωποι την αποτελούν, τη διακονούν και την κουμαντάρουν.

Επαμεινώνδας Κούρτης,
Αγιος Πέτρος Λευκάδος

Για το τελευταίο, αγαπητέ Επαμεινώνδα, περί ντουβαριών ή περί της υφής και της σύνθεσης της πολιτικής και των πολιτικών μην παίρνετε και όρκο. Και μόνο τα τελευταία χαριτωμένα των άλλοτε Ανεξάρτητων και εφεξής… Εξαρτημένων Ελλήνων (του Π. Καμμένος και Σία, που γράφει σωστά και ο συνάδελφος Γιώργος Παπαχρήστος) ή τα τρισχαριτωμένα σεξουαλιάρικα των Τατσόπουλου, κυρ-Αδωνη, Χρυσής Αυγής και γενικώς αυτού του τουρλουμπουκιού ολκής που βλέπουμε – φευ – στις οθόνες μας, θα έπρεπε να σας έχει πείσει ότι μεγάλη μπουκιά να τρώτε, μεγάλο λόγο να μη λέτε. Αφού τους πετάς σκουπίδια και κάνουν γκελ. Τους πετάς την αλήθεια για τη διαφθορά, τις λαμογιές και… γκόινγκ σού αντιγυρνάνε. Αν αυτό (που σ’ τα αντιγυρνάει όλα) δεν είναι ντουβάρι, τι είναι; Η Ρούλα Κορομηλά τώρα και σε συσκευασία συγγραφέως παιδικών βιβλίων; (Αλήθεια, την έβαλαν αυτή στη λίστα του προγράμματος «Φιλαναγνωσίας» του ΕΚΕΒΙ για τα σχολεία μας, που προκάλεσε σάλο και παραιτήσεις, ή τη σνομπάρισαν;).

Με ένα φουρνάκι τόσο δα…

Liebe Phoebe!

Εμένα δεν μου το βγάζεις απ’ το μυαλό ότι ο (κατά κοινή ομολογία) συμπαθής Fuchtelos, όταν είπε – το υπερβολικό μεν, αληθινό δε – ότι «3.000 Ελληνες εργάζονται όσο 1.000 Γερμανοί»… κάτι θα είχε υπόψη του!

Μήπως επισκέφτηκε κανένα γραφείο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και είδε κανένα… πλεκτό να δουλεύεται κάτω από το γραφείο κάποιας προκομμένης υπαλλήλου ή φραπεδιά, τσιγαράκι και κινητό πάνω στο γραφείο; Μήπως, πάλι, αναζητώντας υπάλληλο, τον ενημέρωσαν ότι εξήλθε για «υπηρεσιακούς λόγους», ο εστί μεθερμηνευόμενον: shopping (δηλαδή βιτρίνες) για τις υπαλλήλους και προποτζίδικο για τους υπαλλήλους;

Ισως ακόμα, καμιά άλλη φορά, ν’ αναρωτήθηκε ο άνθρωπος πώς είναι δυνατόν ν’ απουσιάζει υπάλληλος αλλά να υπάρχει η υπογραφή του στην κάρτα παρουσίας! Αλλά πού να καταλάβει ο «ψυχρός» Γερμανός ότι στην Ελλάδα είναι ανεπτυγμένο το «αίσθημα αλληλεγγύης» μεταξύ των συναδέλφων και ο ένας υπογράφει και στις κάρτες των άλλων!..

Τώρα, πώς να του μεταφέρεις, στη γλώσσα του, τους ελληνικούς νεολογισμούς, όπως: γρηγορόσημο, φακελάκι, λάδωμα, αργομισθία, διορισμός απ’ το παράθυρο, ρουσφέτι;

Οσο κι αν τα γερμανικά μου είναι σε αρκετά καλό επίπεδο, ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να βρω αντίστοιχες γερμανικές λέξεις…

Κατά τα άλλα, μας φταίνε… οι Γερμανοί (!) και ειδικά οι διπλωμάτες! Σαν δεν ντρεπόμαστε, λέω εγώ, που πρέπει πάντα να βρίσκουμε ένα εξιλαστήριο θύμα (Γερμανοί, τρόικα) και να του φορτώνουμε την ασυνέπεια και τις αδυναμίες ενός ανοργάνωτου κράτους, που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε.

Mit freundlichen Grussen,
Frau Mara S., Kifissia

Αν πάλι πιστέψουμε κάποιους υπερβολικούς αντιγερμανούς (που για όλα τούς φταίει η Γερμανία και ο… Χίτλερ της), liebe Frau Mara, θα φτάσουμε να υιοθετήσουμε αψήφιστα ως αναπόδραστη πραγματικότητα το ανέκδοτο στο οποίο οδηγός εκδρομικού λεωφορείου, που χάλασε νύχτα μέσα στην κακοκαιρία, χτυπάει την πόρτα μιας Γερμανίδας και όταν αρχίζει να της λέει πως έχει εδώ παρακάτω ένα λεωφορείο γεμάτο Εβραίους, εκείνη τον διακόπτει για να του πει: «Με ένα φουρνάκι τόσο δα, τι να σου κάνω;».