e-mail

Γίναμε ρόμπαι (ξεκούμπωται)

Αγαπητή  Φοίβη, χαίρε!

Τους χαλασοχώρηδες πολιτικάντες μαζί με τους αναρχοανεύθυνους και μπαχαλάκηδες που γεννήθηκαν και έζησαν στα χρόνια της γκλαμουριάς, του φρεντοτσίνο, του μπαλσάμικου, των Καγιέν και των iPhone, εμείς που ζήσαμε την πέτρινη εποχή του ’60 τους προσκαλούμε να κάνουμε μια αναδρομή:

Στους μη κατέχοντες, ιδιαίτερα των πόλεων, που ήταν ο μεγαλύτερος πληθυσμός της χώρας, ολόκληρη οικογένεια μοιραζόταν ένα δωμάτιο με εξωτερική κοινόχρηστη τουαλέτα, χωρίς τρεχούμενο νερό και θέρμανση, για μαγείρεμα υπήρχε μια γκαζιέρα, ένα ψυγείο πάγου και για θέρμανση το μαγκάλι και η σόμπα πετρελαίου ήταν πολυτέλεια. Το γεύμα ήταν ένα για όλους, όσπρια, ζυμαρικά, λαχανικά και κρέας μόνο την Κυριακή. Στον μπακάλη ψώνιζαν βερεσέ, το ίδιο και στην ταβέρνα. Αποτελούσε σύνηθες φαινόμενο γκαρσόνι και πελάτης να πιάνονται στα χέρια για το αν τα ψωμάκια είναι τρία ή δύο. Τηλέφωνο είχε μόνο ο μπακάλης και εξυπηρετούσε όλη τη γειτονιά. Μπάνιο μία φορά τον μήνα στον Φοίνικα, στην Ομόνοια. Το ταξί είδος πολυτελείας.

Εξοδος υπήρχε την Κυριακή το απόγευμα, πορτοκαλάδα για τη σύζυγο και τα παιδιά και ουζάκι για τον σύζυγο ή κανένα σινεμά. Ενα φόρεμα καλό για όλες τις σεζόν και το γαμπριάτικο κουστούμι επίσημο ένδυμα για 20 χρόνια. Οι διακοπές μόνο αν ήσουν τυχερός και ήσουν από χωριό ή από νησί, κι αυτό τα γυναικόπαιδα, οι άντρες δούλευαν για να βγάλουν τον χειμώνα. Οι γάμοι δεν γίνονταν σε κτήματα και resort ξενοδοχεία αλλά σε σπίτια και οι καλεσμένοι έρχονταν με το κανίσκι, που περιείχε κρέας, τυρί, ψωμί, κρασί. Στις γιορτές και συναθροίσεις η κάθε νοικοκυρά μαγείρευε και έφερνε το δικό της πιάτο. Τα πάρτι των νέων ήταν ρεφενέ με βερμούτ, αναψυκτικά και φιστίκι αράπικο. Ακόμα και για τους δίσκους του πικάπ ο καθένας έφερνε ό,τι είχε.

Τα περισσότερα δημόσια έργα γίνονταν από τη στρατιωτική ΜΟΜΑ δωρεάν, αλλά και μικρότερα έργα με προσωπική εργασία, και αν υπήρχαν μαικήνες έβαζαν και τη μαγιά να γίνει ένα σχολείο, μια εκκλησία, μια βρύση, ένας αγροτικός δρόμος. Η παιδεία δεν ήταν δωρεάν, τα βιβλία τα αγοράζαμε, τα προσέχαμε ως κόρη οφθαλμού και τα μεταπωλούσαμε.

Στον επαγγελματικό μου χώρο,  της υγείας, ο επιστήμονας επέλεγε μια ημερίδα ή ένα συνέδριο, την αξιολογούσε και πλήρωνε εξ ιδίων. Δεν γινόταν αυτό που συμβαίνει τελευταία, που τα πληρώνουν εξ ολοκλήρου εταιρείες επιβαρύνοντας το φάρμακο. Σύλλογοι και αδελφότητες επικουρούσαν σε θέματα πρόνοιας.

Κάποια πράγματα δεν τα περιμέναμε όλα από το κράτος. Σε κάθε συγκέντρωση ο καθένας έριχνε τον οβολό του. Ακόμα και τα κουμπιά της Αλέξαινας* είχαν τη δική τους σημασία.

Σήμερα είμαστε καμένοι στο χυλό και φυσάμε και το γιαούρτι, έτσι ας είμαστε καχύποπτοι σε ό,τι δωρεάν. Πολιτικές και τρόπους ζωής που μας οδήγησαν και μας έφεραν μέχρι εδώ, οφείλουμε να τα εξοστρακίσουμε μαζί με αυτούς που τα πρεσβεύουν.

Δημήτριος Μαυραειδόπουλος

* Η Αλέξαινα ήταν μέλος ενός συλλόγου, στο τέλος κάθε συγκέντρωσης του οποίου ο ταμίας περνούσε με ένα κουτί, εν είδει κουμπαρά, και μάζευε τους οβολούς. Η Αλέξαινα που ήταν φτωχή αλλά περήφανη έκοβε κάθε φορά ένα κουμπί από το πανωφόρι  της και διακριτικά το έριχνε μέσα. Ετσι έμεινε χωρίς κουμπιά. Οταν έπειτα από καιρό άνοιξαν το κουτί, κατάλαβαν πού πήγαν τα κουμπιά της!

Την σήμερον ημέρα, αγαπητέ Δημήτριε, ύστερα από τις ληστρικές επιθέσεις σε δημόσια – και ασφαλιστικά – ταμεία και τις περικοπές ούτε κουμπιά, όπως της Αλέξαινας, δεν θά ‘χουμε για να διατηρήσουμε την περηφάνια μας στη φτώχεια. Με άλλα λόγια, θα γίνουμε όλοι σαν τους πολιτικούς μας: ρόμπαι ξεκούμπωται!

Τα «πράσινα σκουλήκια» τραγουδούν ακόμη

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Διάβαζα συνέντευξη του μουσικοσυνθέτη και όψιμου υπερ-χριστιανού Σταμάτη Σπανουδάκη που μας έλεγε να δούμε την Ελλάδα «σαν έναν οργανισμό, σαν έναν άνθρωπο, που είναι πληγωμένος, βρωμισμένος κατά πολύ, αλλά έχει ακόμη καθαρά κύτταρα που άμα πολεμήσουν, θα καθαρίσουν τον υπόλοιπο οργανισμό. Το ερώτημα είναι τι είδους είναι ο πόλεμος, ή παίρνεις το τουφέκι και αρχίζεις και σκοτώνεις ή γονατίζεις και προσεύχεσαι. Εγώ επιλεγώ το δεύτερο, την προσευχή. Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι ο μοναχός στο Αγιον Ορος, ο οποίος κάθεται μόνος του και προσεύχεται για εμάς επιτελεί πολύ μεγαλύτερο έργο από κάποιον που τρέχει στους δρόμους».

Τι μας λέει τελικά; Να κλείσουμε το στόμα μας, να δεχτούμε αδιαμαρτύρητα τα πάντα και να το ρίξουμε στην προσευχή;

Ζαχαρούλα Πολιτάκη

Το ωραιότερο, αγαπητή Ζαχαρούλα, είναι ΠΟΙΟΣ μας το λέει. Δεν ξεχνάμε ότι ήταν από τους πρώτους καλλιτέχνες που είχαν μπει στο μικροσκόπιο του ΣΔΟΕ για τα οικονομικά τους και τότε είχε αποκαλέσει τους ελέγχοντες για φοροδιαφυγή «πράσινα σκουλήκια»!