Αποσπάσματα

Με τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ

Σε μια από τις μεγάλες συνάξεις του κόμματος, νομίζω στη Red Lion Square, στην ανάπτυξή του το κόμμα, μπροστά μου ήλθε και κάθισε, ποια νομίζετε; Η Βανέσα Ρεντγκρέιβ. Όι, όι, μάνα μου, όι, όι, μάνα μου. Ηταν ακόμη τότε γυναικάρα. Δεν μου είχε φύγει από το μυαλό από τότε που είχα δει το «Blow Up», νομίζω του Αντονιόνι. Και να τώρα που κάθεται μπροστά μου, ήταν η πρώτη φορά που ερχόταν στους τροτσκιστές και κοίταζε εκστατικά τριγύρω κι έλεγε στον σύντροφό της: «Μ’ αρέσει πολύ αυτό το πάθος τους». Αργότερα υπεύθυνη στο Εσεξ, στο διεθνές συνέδριο, για τα καλλιτεχνικά, σκηνοθέτησε τα πολιτιστικά δρώμενα και η ίδια χόρεψε, μ’ έβαλε εμένα και τραγούδησα συνοδευόμενος από τον γιο τού Τζέρυ Χίλλυ, τον Αλαν (και οι δύο πέθαναν, πάει καιρός). Τι ζει κανείς! Θυμάμαι σ’ εκείνα τα θεατρικά και τον Μάρτιν Φέλντμαν με τα αυγουλωτά μάτια (πάει κι αυτός).

Για τον Διονύση Σαββόπουλο

«Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας, είναι πολύ ζαχαρωμένα», ήταν το τραγούδι που είχαμε σαν σύνθημα εγώ και ο Διονύσης, κρατώντας τσίλιες στον Φώντα Λάδη και γεμίσαμε την περιοχή της Δεξαμενής συνθήματα-φωτιά, «Ή θα κοιμάσαι ή θα θυμάσαι», λίγες μέρες πριν από τη δικτατορία. «Να το πάρεις το κορίτσι κι αν δεν ξέρεις τον χορό του Ησαΐα θα σ’ τον μάθει ο παπάς – φίλε θεατή, έξοδοοος», φώναζε στο φινάλε της παράστασής του-μας στον Ζυγό το 1977. Του χρώσταγα απ’ αυτά που έμαθα κοντά του δύο χρόνια στους «Αχαρνής». Και από πιο πριν. Από το 1964, που γνωριστήκαμε στου Λοΐζου το σπίτι. Και σχεδόν μέναμε εκεί, μποέμ, που δεν είχαμε πού την κεφαλήν κλίνη στις μεγάλες πείνες, στις μεγάλες προσδοκίες. Θυμάμαι στις μπουάτ της Πλάκας δούλευε καθημερινά για το μεροκάματο. Μια φορά πήγα μ’ έναν γνωστό μου, ήμασταν δύο κι έπαιξε για μας τους δύο. Ομως λίγο αργότερα σε μια μπουάτ, με την Αρλέτα νομίζω και τη Χωματά, συγκέντρωνε πολύ κόσμο. Τότε ήταν που πήγε ο Λαδάς και του φώναξε απ’ την πόρτα: «Ωστε ο χαφιές που σε ακολουθεί, ε; Εσένα σύντομα θα σου βγάλω το μουστάκι τρίχα τρίχα». Οπερ και εγένετο μετά τις 21 Απριλίου του 1967. Τον πιάσαν και τον σακάτεψαν στη φάλαγγα. Πήγαινα με την Ασπα και του πηγαίναμε φαγητό. Η Ασπα, αστόπαιδο κι ακομπλεξάριστο, τα ‘βαζε άσχημα με τους φύλακες. Ενα βράδυ μες στη δικτατορία, πριν τον πιάσουν, έστειλε με μια κασέτα το τραγούδι για τον Αλέξη Ασλάνογλου. Το ακούγαμε, 5-6 ήμασταν, κι είχαμε μείνει σύξυλοι, συγκλονισμένοι.