[Ανορθόδοξα] Το έγκλημα του Πλάτωνα

«Ω Σόλων, Σόλων, Ελληνες αεί παίδες εστέ…». Τη ρήση αυτή του αιγύπτιου ιερέα προς τον Σόλωνα μεταφέρει ο Πλάτων στον «Τίμαιο». Χωρίς να υποψιάζεται, αν και σοφός, πως δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά την εποχή του τα μακρινά του τρισέγγονα θα την έπαιρναν τόσο στα σοβαρά. Ή μάλλον, καλύτερα ακόμη, πως από όλο το πνευματικό του κληροδότημα η παιδικότητα θα ήταν η ανθεκτικότερη αξία.

Αυτό μου ήρθε στο μυαλό προχθές καθώς πάλευα να αντιληφθώ ποιο φρέσκο μυαλό συνέλαβε τα νέα αρχικά της πολιτικής μας ζωής. ΡΙΚΣΣΥ, που προφέρεται ρήξη και μοιάζει με ένα τρέχα γύρευε του ριζοσπαστισμού, της σοσιαλδημοκρατίας και των συμμαχιών της. Μένει η Κίνηση βέβαια που είναι το ουσιώδες πάσης παιδικότητας. Φαντάζομαι το brain storming  των τίτλων και των ιδεών, διάφορους συμβούλους επικοινωνίας να προτείνουν πράσινα και κόκκινα ονόματα, ώσπου την κολοκυθιά την κέρδισε το ΡΙΚΣΣΥ. Και ενθουσιασμένοι πια βγήκαν να το ανακοινώσουν. Τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο από ένα παιχνίδι με τις λέξεις, τις πολιτικές, τις ρήξεις και τις αντιρρήσεις.

Ας μην ξεχνάμε ότι το πιο δυναμικό χαρακτηριστικό της παιδικότητας είναι η φαντασία. Εχεις έναν δίσκο, τον πιάνεις στα χέρια σου και νομίζεις πως είναι το τιμόνι της Φεράρι. Αλλάζεις χαρτάκια που γράφουν πάνω τους εκατομμύρια και παίζεις Μονόπολι ενώ νομίζεις πως οργανώνεις φορολογική πολιτική. Διάφοροι σοφοί, απόφοιτοι της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, παίζουν στις οθόνες των υπολογιστών τους, ψάχνουν κενά και τα συμπληρώνουν με αριθμούς. Και μετά έρχονται τα παιδιά της πιάτσας και προσθέτουν ένα σαράντα πέντε εδώ, τρία ανήλικα τέκνα εκεί, κι έτσι βγαίνει το άθροισμα που καταλήγει στους αριθμούς.

Ομως, επειδή η πολιτική ηγεσία της χώρας εξακολουθεί να πιστεύει πως δεν έχουν διαρραγεί εντελώς οι δεσμοί της με την πραγματικότητα, ακούει την κοινωνία και αποσύρει, λέει, το σαράντα πέντε τοις εκατό από τα υψηλά εισοδήματα άνω των 26.000 ετησίως. Και ούτω πως αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη των πολιτών προς την πολιτική ηγεσία της χώρας και χαλυβδώνεται η φορολογική μας συνείδηση. Διότι δεν τους νοιάζει αν θα βρουν όχι ευρώ, αλλά δραχμή για να εισπράξουν. Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι να παίζουν με τον δίσκο που είναι τιμόνι της Φεράρι, όπως το ΡΙΚΣΣΥ παίζει με τις σοσιαλδημοκρατικές του συμμαχίες και η Αριστερά είναι έτοιμη να ανατρέψει όλη αυτή τη «φιλελεύθερη» λαίλαπα της φορολογικής πειρατείας που θα τη ζήλευε ο Ζίβκοφ, μόνον που εκείνος δεν είχε άνεργους. «Στην Ελλάδα απέτυχε η ελίτ», είπε προχθές ο κ. Σόιμπλε. Πού να καταλάβει ο προτεστάντης την παιδικότητά μας, πού να πιάσει τα παιχνίδια των αεί παίδων που πάσχουν από παλιμπαιδισμό;

Οσο για εκείνον τον γέρο, τον θείο Πλάτωνα, επειδή χαζός δεν ήταν κατά τεκμήριο, έχω αρχίσει να υποψιάζομαι πως επίτηδες το έγραψε εκείνο το «αεί παίδες». Ηξερε, ως Πλάτων, πως η αιωνιότητα είναι πληκτική και ήθελε να βρει έναν τρόπο για να διασκεδάσει παρακολουθώντας τα καμώματά μας.