Ο Ανδρέας, η φραντζόλα και τα ψίχουλα

Η φραντζόλα αποτελείται από ψίχουλα. Αν όμως μείνουν μόνο ψίχουλα αυτά δεν ξαναφτιάχνουν φραντζόλα. Αυτό είναι – με ολίγη βοήθεια από την υψηλή τέχνη της αρτοποιίας – το επιμύθιον του χθεσινής εξόδου του Ανδρέα Λοβέρδου από το ΠΑΣΟΚ.

Οχι, ο Ανδρέας, ακόμη και εκτός ΠΑΣΟΚ ευρισκόμενος, δεν είναι το είδος του βουλευτή που δεν θα ψηφίσει κεντρικές επιλογές της κυβέρνησης στα θέματα της οικονομίας. Αλλωστε είναι ο άνθρωπος που έβαλε πλάτη επί διακυβέρνησης Παπανδρέου και στο Εργασίας και στο Υγείας. Αρα η κοινοβουλευτική αριθμητική της συμπολίτευσης – τεχνικά τουλάχιστον – δεν πάσχει. Ωστόσο ο θρυμματισμός της φραντζόλας συνεχίζεται. Είναι η ελληνική πολιτική εκδοχή της ωραίας γαλλικής έκφρασης «emiettement».

Παρ’ όλα αυτά, ο Λοβέρδος προκαλεί ανησυχία κι αυτό γιατί είναι εκφραστής μιας συνεχιζόμενης φυγόκεντρης τάσης. Αυτή συνεχίζει να αφορά τα κόμματα της συμπολίτευσης. Και τίποτε δεν φαίνεται να την ανακόπτει. Καθένας κινείται ανάλογα με τις φιλοδοξίες ή με τα συμφέροντα της τοπικής κοινωνίας που τον εξέλεξε ή με το πώς διαβάζει τις εξελίξεις και πώς θέλει να τοποθετηθεί σε αυτές.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά το άθροισμα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αρχίζει να πλησιάζει το 150. Αυτό σημαίνει ότι οι 14 λεβέντες και λεβέντισσες της ΔΗΜΑΡ αρχίζουν και γίνονται απαραίτητοι για κρίσιμα νομοσχέδια και ιδιωτικοποιήσεις. Ομως το κόμμα του Φώτη Κουβέλη δεν είναι κομμένο και ραμμένο ακριβώς για τις πολιτικές που έχουν στο μυαλό τους ο Σόιμπλε, η Λαγκάρντ και τα παλικάρια της τρόικας. Φάνηκε ήδη στα εργασιακά. Οπου η ΔΗΜΑΡ έριξε την πετσέτα. Δεν μπορεί – είναι ρίσκο – μια κυβέρνηση να ετοιμάζεται να προωθήσει το κατ’ ουσίαν φιλελεύθερο πρόγραμμά της βασιζόμενη στις ψήφους ενός αριστερού κόμματος. Αυτό είναι μάλλον συνταγή για καταστροφή.

Με απλά λόγια, ο Αντώνης Σαμαράς κινδυνεύει να βρεθεί με τα ψίχουλα κάποια στιγμή. Δηλαδή να αρχίσουν να την κάνουν διάφοροι από το ΠΑΣΟΚ και από τη ΝΔ, ενώ η ΔΗΜΑΡ να μη θέλει ή να μην μπορεί να ψηφίσει ή να πρόκειται να πιεστεί αφόρητα αν το κάνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ – το είδαμε ξανά στα λεγόμενα του Αλέξη Τσίπρα στη Συνδιάσκεψη του ΣΕΦ – παίζει φουλ το χαρτί των εκλογών. Εδώ υπάρχει μια αντίφαση. Στο Μαξίμου πιστεύουν ότι το ενδεχόμενο εκλογών τρομάζει τους βουλευτές της συμπολίτευσης γιατί φοβούνται μήπως χάσουν τις έδρες τους. Ωστόσο δεν είναι βέβαιο ότι η εξίσωση λειτουργεί έτσι. Γιατί πολλοί από τους βουλευτές που φοβούνται ότι δεν θα βγουν μπορούν πάντα να μεταπηδήσουν σε ένα άλλο κόμμα. Και το φάντασμα της κάλπης – το είδαμε ήδη στο πακέτο μέτρων – αναστατώνει τη ΔΗΜΑΡ και της δημιουργεί την παρόρμηση να πάρει αποστάσεις από την κυβέρνηση.

Καμιά φορά βέβαια είναι χρήσιμη και η γροθιά στο μαχαίρι. Δηλαδή είναι πιθανό ο αρτοποιός του Μαξίμου να μη φοβάται μέσα του τις εκλογές. Οχι μόνο λόγω του γνωστού βοναπαρτισμού του. Αλλά γιατί αντιλαμβάνεται ότι είναι η μόνη ευκαιρία να υπερβεί τον πάσχοντα από καρκίνο δικομματισμό και να επιχειρήσει να συγκροτήσει ένα πολιτικό φιλοευρωπαϊκό μέτωπο. Αλλωστε, όταν μπαγιατεύει η φραντζόλα πιάνεις στα χέρια σου νέο ζυμάρι.