[Ανορθόδοξα] Αρχίστε την ανάπτυξη χωρίς εμένα

Επειδή ο καλπασμός της Ανάπτυξης που έρχεται με πολιορκεί πανταχόθεν, θέλω να δηλώσω δημοσία πως φοβούμαι πολύ ότι δεν σκοπεύω να συμμετάσχω στο εγχείρημα. Δεν είναι ότι δεν αγαπώ τη χώρα μου, δεν είναι ότι δεν εμπιστεύομαι τους πολιτικούς της, ούτε το κάνω από βαρεμάρα. Δηλώνω απλώς αδυναμία. Η σαρξ, αν και ασθενής, ήτοι έτοιμη για όλα, παραμένει απρόθυμη.

Από τότε που έμαθα πως οι πολύτεκνοι θα γίνουν η αιχμή του δόρατος της οικονομικής μας Ανάπτυξης, σκέφτηκα πως κάθε πατριώτης, κάθε Ελληνας που σέβεται τον εαυτό του και την Ιστορία του τόπου του δεν μπορεί να μείνει αργός. Οφείλει να επιδοθεί στην τέχνη της τεκνοποιίας. Αν δεν το έχει κάνει ήδη ώστε να ενταχθεί στην Ανάπτυξη του 2012 αναδρομικά, να προλάβει τουλάχιστον το τρένο του 2013. Διότι με τι πρόσωπο θα κυκλοφορείς όταν γύρω σου ο κόσμος γεμίσει με παιδικά καροτσάκια, με ανθρώπους πρόθυμους να συμβάλλουν και από το υστέρημά τους ακόμη στο οικονομικό θαύμα, καταβάλλοντας τον κατά κεφαλήν οβολό τους. Σκέφτηκα δε πως οι εγκέφαλοι οι οποίοι συνέλαβαν τη φορολόγηση των νιάνιαρων δεν είναι μία αλλά δύο φορές πατριώτες. Διότι όχι μόνο βοηθούν τους οικογενειάρχες πολύτεκνους να συμμετάσχουν ενεργά στην πρόοδο της οικονομίας μας, αντί να περνούν τις ώρες τους μπροστά στην τηλεόραση κλαψουρίζοντας για τα χάλια μας, αλλά λύνουν και το δημογραφικό.

Εκθέτοντας τα ατράνταχτα επιχειρήματα στην αγαπημένη μου σύζυγο, παρακάμπτοντας τις αντιρρήσεις του στυλ «και πώς θα πληρώσουμε τη ΔΕΗ», την έπεισα να δράσουμε από κοινού. Δυστυχώς όμως, φευ, αφήστε τώρα να μην πολυλογώ, τέλος πάντων, αναγκάστηκα να συμβιβαστώ με τη φριχτή πραγματικότητα. Τα τεστ εγκυμοσύνης έρχονταν το ένα μετά το άλλο αρνητικά, καταπέλτες στα πατριωτικά μου αισθήματα. Κι όταν η σύζυγός μου, και υποψήφια ελληνίδα μάνα, με κατατρόπωσε με ένα «Αρκετές μάχες δώσαμε στα χαρακώματα της εθνικής οικονομίας, δεν πάμε και καμιά βόλτα», κατέθεσα τα όπλα και με μια πικρή γεύση στο στόμα ντύθηκα και ετοιμάστηκα να βγούμε. Το φιλοσόφησα βέβαια, είπα πως εμείς ό,τι μάχες ήταν να δώσουμε τις δώσαμε, τώρα ήρθε και η σειρά των νέων να τεκνοποιήσουν για να σωθεί η χώρα.

Ομως όσο και αν η φιλοσοφία βοηθάει, ως παιδεία θανάτου που λέει κι ο αγαπημένος μου Μονταίνιος, δεν μπορώ να πω ότι εδώ και μερικές ημέρες δεν αισθάνομαι το βάρος των χρόνων να βαραίνει στις πλάτες μου. Και αυτό που φοβάμαι είναι μην αρρωστήσω και εμφανιστώ εγώ ως τροχοπέδη της Ανάπτυξης επιβαρύνοντας το Ταμείο μου με τα έξοδα της περίθαλψής μου. Οταν η χώρα πολεμάει στα μετερίζια των μαιευτηρίων δεν είναι δυνατόν να αρρωσταίνεις για να τη γλιτώσεις. Το μόνο πια που με παρηγορεί είναι ότι με την Ανάπτυξη θα παταχθεί και η φοροδιαφυγή. Διότι όλοι αυτοί που αράδιαζαν κουτσούβελα τόσα χρόνια για να γλιτώνουν φόρους και να εισπράττουν, εκτός από τις απολαύσεις της συζυγικής κλίνης και διάφορες απαλλαγές, ήρθε ο καιρός να πληρώσουν.