[Προβολείς] Στη γωνιά μας κόκκινο
2 λεπτά
Τα παλιά τα χρόνια σ’ αυτή την πόλη, χειμώνα καιρό, προσανατολιζόσουν αποκλειστικά και μόνο με τη μύτη. Περπατάω στο Παγκράτι, στη Δάφνη, στον Βύρωνα και μυρίζει ακριβώς όπως Εκάλη, Κηφισιά, Παλιό Ψυχικό. Ελλείψει πετρελαίου, αυτή η τρε σικ μυρωδιά από ξύλα που καίγονται δεν είναι πλέον προνόμιο των αλπικών προαστίων της πρωτευούσης.
Σίγησε το βουητό του καυστήρα στα υπόγεια των πολυκατοικιών και μπήκαν επιτέλους σε ενέργεια κάτι από χρόνια παρατημένα τζάκια που έπαιζαν ρόλο ντεκόρ ή παπουτσοθήκης.
Θα θυμάστε φαντάζομαι σε ποια ακριβώς ξιπασμένη δεκαετία έπεσε σύρμα να φυτέψουμε παντού φοινικόδεντρα και να ορμήσουμε όλοι με τις βαριοπούλες εναντίον της στατικότητας των κτιρίων μας. Για μια τρύπα στην άκρη του καθιστικού, για μια ρουστίκ φαντασίωση, για ένα «εγώ είμ’ εγώ» αδειανό, για μια Ελένη, γεμίσαμε στα καλά καθούμενα μασιές, καυσόξυλα, τσιμπίδες, καμινάδες και δαδιά λίγο έως πολύ άχρηστα για το κλίμα της Αθήνας.
Το κοίταζα και του ‘λεγα , πού θα μου πας, θα ‘ρθει η ώρα σου να σε μπαζώσω, να μη σ’ έχω εδώ μπροστά μου να χάσκεις σαν την τρύπα της Αχερουσίας.
Για τον φοίνικα δεν με νοιάζει. Ας παραμείνει ζουμπάς. Με το τζάκι όμως, φέτος η σχέση μας σιγά σιγά ωριμάζει, περνάει από τη φάση του ανταγωνισμού στη φάση της κατανόησης και των αμοιβαίων υποχωρήσεων. Θα σε ανάψω, θα σε κάνω πύραυλο, θα σ’ αφήσω ακόμη και να μου κάψεις τη γούνα. Τις στάχτες σου μόνο πρόσεξε γιατί η ώρα πέρασε και δεν με παίρνει καθόλου να τις ξανασκαλίζω.














