[Ιστορίες συνομωσίας] Φραντζόλες – μολότοφ

Να, τώρα εγώ φερ’ ειπείν που είμαι έτοιμη να τα ακουμπήσω ζεστά κι αφορολόγητα στον τύπο που μου ξεψειρίζει τη ροδιά γλάστρας. Φταίω εγώ κύριε για τον δείκτη διαφθοράς αυτής της χώρας; Ξέρω, ξέρω, θα μπορούσε κι αυτός ο χριστιανός να κρύβει μια μηχανούλα αποδείξεων κάτω από την τρόμπα του με τα χημικά αλλά τι να κάνω; Να το αφήσω να μου ψοφήσει το ζωντανό και να μην έχω πού την κεφαλήν κλίναι; Αν είναι η ροδιά μου αμαρτία να βγω να το φωνάξω με λατρεία. Φυσικά υπάρχει πάντα η εναλλακτική τής δωρεάν (τηλεοπτικής) ψυχαγωγίας αλλά πόσο να σταθεί το μάτι πάνω στο γύψινο ομοίωμα της Ζέτας Μακρυπούλια χωρίς να το κάνει θρύψαλα; Ωρες ώρες αισθάνομαι σαν τον μάγο Κόπερφιλντ και αποστρέφω το βλέμμα από τα εύθραυστα. Ευτυχώς τουλάχιστον που στερέωσαν το σκηνικό και δεν κινδυνεύει ο Φωκάς Ευαγγελινός να του ‘ρθει το νοβοπάν καπέλο.

Σπουδαίο υλικό το νοβοπάν. Αυτό το κέικ από συμπιεσμένα ρινίσματα ξύλου έχει αποδειχτεί σωτήριο όχι μόνο για το κράτημα της βίδας ή του μεντεσέ αλλά και για το κράτημα του σεξαπίλ εκεί που πάει να πέσει. Δεν αναφέρομαι τόσο στον Γιάννη Λάτσιο όσο στην Κάρλα Μπρούνι. Ολα ξεκίνησαν όταν ο «Εκόνομιστ» άφησε υπονοούμενα για την εύθραυστη οικονομία της Γαλλίας στο εξώφυλλο με τις τρεις μπαγκέτες σε φάση αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού. Η πρώην πρώτη madame της χώρας πρότεινε αμέσως κάποιες ιδέες που θα περιορίσουν την ανεργία, ορίζοντας ότι η θέση της γυναίκας είναι στο σπίτι. Για να αποδώσει η λιτότητα, υπαινίχθη και για ποιο λόγο προτιμάει τον Σαρκοζί από τον Μικ Τζάγκερ. Ορίστε. Για πάρτη σας την περιποιούμαι εκείνη τη ροδιά. Για να μην πέσουμε αύριο – μεθαύριο στις λαχανίδες και στα χαρούπια.