[Προβολείς] Ασ’ τη να λέει

Ευτυχώς που υπάρχει το YouTube και τον είδα σε μια νορμάλ συνέντευξη. Αλλιώς θα έμενα με την εντύπωση – ειδικά από προχτές το βράδυ – ότι ο γάλλος φιλόσοφος Μπερνάρ-Ανρί Λεβί μιλάει σαν τη Στρουμφίτα σε κρίση λόξιγκα. Η επαγγελματική εκφορά της μεταφράστριας που κάλυπτε τη φωνή του έκανε ακόμη κι αυτή την ασπαίρουσα θηλυκότητα της Ελλης Στάη να ακούγεται σαν τον Βασίλη Καρά στο «Ασ’ τη να λέει».

Από τότε που γενικεύτηκε η μέθοδος του τηλεοπτικού voice over τρελαίνομαι να ακούω στα δελτία τις ανακοινώσεις των κομμάτων με σπέσιαλ vocals. Και τι δεν θα ‘δινα να ήμουν από μια μεριά να παρακολουθήσω την οντισιόν, να μάθω κι εγώ με τι κριτήρια γίνεται η διανομή για το ποιος θα εκφωνήσει την ανακοίνωση της ΧΑ φερ’ ειπείν ή ποιος θα ερμηνεύσει τους χρησμούς των Ανεξάρτητων Ελλήνων και του ΚΚΕ. Βουκολικοί βρυχηθμοί, εκλεπτυσμένες τσιρίδες και μια φωνή που μοιάζει με το κοριτσάκι του Εξορκιστή (τότε που είχε μπει ο διάολος μέσα της) φτιάχνουν ένα κολασμένο ηχητικό αποτέλεσμα το οποίο συχνά – πυκνά καταλήγει kinky και παρεξηγήσιμο. Πιο παρεξηγήσιμο κι από την προχτεσινή ατυχία του Μπερνάρ-Ανρί Λεβί που σας έλεγα παραπάνω.

Αν η λάθος φωνή προδίδει μια φορά το μήνυμα, η άκυρη χειρονομία είναι ικανή να το προδώσει χίλιες. Πάνε δυο βδομάδες κι ακόμη να το χωνέψω. Οι διαδηλωτές με την αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου, τον εθνικόν ύμνον άδοντες, έβαλαν το χεράκι τους στο μέρος της καρδιάς όπως κάνουν στα αμερικάνικα σίριαλ. Ατενώς βρε. Ατενώς και με τον κηδεμόνα σας.