[Διαστάσεις] Ηλιοβασίλεμα στον Χάντσον

Ενα καλοκαιρινό βράδυ του 2011, ο ιρλανδός συγγραφέας Μπιλ Χέιζ, που μετακόμισε πριν από μερικά χρόνια στη Νέα Υόρκη, κάλεσε τον καλύτερό του φίλο και γείτονά του Ολιβερ για φαΐ στην ταράτσα του κτιρίου τους. Το μενού είχε ψητό κοτόπουλο, ψωμί, ελιές, κεράσια και κρασί. Καθώς δεν είχε προβλέψει για ποτήρια του κρασιού, έπιναν από το μπουκάλι. Είχε ένα ελαφρύ αεράκι, ο ήλιος βασίλευε στον ποταμό Χάντσον και στα διπλανά τραπέζια έτρωγαν άλλες παρέες. Ηταν, ας πούμε, το αντίθετο της τέλειας καταιγίδας, μία από αυτές τις σπάνιες στιγμές που αισθάνεσαι ότι ο κόσμος είναι τέλειος κι ότι όλα σου τα προβλήματα είναι λυμένα.

Καθώς οι δύο φίλοι μάζευαν τα πιάτα για να κατεβούν στα διαμερίσματά τους, ο Ολιβερ είπε: «Είμαι χαρούμενος που δεν είμαι νεκρός». Ηθελε μάλλον να το πει από μέσα του, αλλά του βγήκε δυνατά, πιο δυνατά απ’ όσο ήθελε. «Κι εγώ είμαι χαρούμενος που δεν είσαι νεκρός», σχολίασε κεφάτα ένας γείτονας. «Εγώ είμαι χαρούμενος που όλοι δεν είμαστε νεκροί», πήρε τη σκυτάλη ένας τρίτος, και πολύ γρήγορα όλοι όσοι έτρωγαν εκείνο το βράδυ στην ταράτσα είχαν σηκωθεί όρθιοι, αντάλλασσαν ευχές κι έκαναν προπόσεις για το ηλιοβασίλεμα και τη ζωή.

Ο Χέιζ θυμήθηκε πρόσφατα εκείνη τη σκηνή. Κι όπως γράφει στο χθεσινό φύλλο της «Χέραλντ Τρίμπιουν», σκέφτηκε πόσους αγαπημένους του ανθρώπους έχει χάσει από τότε: τη μάνα του, τρεις φίλους, δύο γείτονες και, πριν από μερικές εβδομάδες, μια φίλη του που ήταν σαν δεύτερη μάνα του. Θυμήθηκε ένα ζεστό απόγευμα τον περασμένο Ιούνιο που περπατούσαν μαζί στην Πέμπτη Λεωφόρο, εκείνη ένα κεφάλι ψηλότερη από αυτόν, κι έλεγαν πόσο αγαπούν τη Νέα Υόρκη. Οταν γύρισε σπίτι, του τηλεφώνησε ο Ολιβερ και του είπε ότι έχει σολομό και αρακά. Αφού μοιράστηκαν ένα μήλο για γλυκό, άνοιξαν το ραδιόφωνο κι έπαιζε τη Μεγάλη Φούγκα, έργο 133, του Μπετόβεν. Σταμάτησαν να μιλάνε και μόνο άκουγαν. Κάθε τόσο ο Μπιλ κοιτούσε από το παράθυρο την Ογδοη Λεωφόρο και περίμενε τη στιγμή που όλα τα φανάρια θα γίνουν κόκκινα ταυτοχρόνως, κι αυτό το κόκκινο θα πολλαπλασιαστεί από τα φρένα των αυτοκινήτων. Δεν συμβαίνει συχνά, κάθε φανάρι έχει τη δική του δυναμική, αλλά εκείνη τη νύχτα συνέβη, και ο συνδυασμός αυτής της εικόνας με τη μουσική ήταν βίαιος, μυστηριώδης και υπέροχος. Κι οι δυο φίλοι ήταν ξανά χαρούμενοι που δεν ήταν νεκροί, κι ας μην το επανέλαβαν εκείνο το βράδυ.

Μία εβδομάδα αφού χάσαμε τον Ρούσσο, τόσο βίαια και τόσο άδικα, τόσο απίστευτα αν και καθόλου απροσδόκητα, αφού σοκαριστήκαμε, κλάψαμε, θυμηθήκαμε, χαμογελάσαμε, νοσταλγήσαμε κι επιστρέψαμε, αναγκαστικά, στους κανονικούς ρυθμούς, αυτό αισθανόμαστε τώρα, χαρά που δεν είμαστε (ακόμη) νεκροί, είναι χρέος μας απέναντι σ’ εκείνον, απέναντι σε μας και τα παιδιά μας, απέναντι στα αγαπημένα μας ηλιοβασιλέματα.