«Μονάχα έναν…

… ανελκυστήρα αν μπορούσα να αγοράσω», είπε ο Φρανσίσκο Λόπεζ καθώς στεκόταν δίπλα σε ένα σαραβαλιασμένο ρωσικό Σεντάν στο συνεργείο αυτοκινήτων του. Το μόνο που θα χρειαζόταν θα ήταν μια επένδυση από τον αδερφό του στο Μαϊάμι ή από έναν κουβανό φίλο του ο οποίος ήδη εισάγει (λαθραία) γι’ αυτόν τακάκια φρένων και άλλα ανταλλακτικά. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: το εμπορικό εμπάργκο που έχει επιβάλει εδώ και μία πεντηκονταετία η Ουάσιγκτον, εμπάργκο το οποίο απαγορεύει την πραγματοποίηση ακόμη και των πιο βασικών εμπορικών συναλλαγών κατά μήκος των 145 χιλιομέτρων που χωρίζουν την Κούβα από τις ΗΠΑ. Κάθε φορά που ο φίλος του Λόπεζ λαμβάνει μια πληρωμή για κάποιο ανταλλακτικό το οποίο απεστάλη στην Κούβα κινδυνεύει να πληρώσει πρόστιμο έως και 50.000 ευρώ.    

Καθώς η Κούβα…

… προβαίνει σε αλλαγές προς την κατεύθυνση μιας οικονομίας της ελεύθερης αγοράς – αλλαγές που είχαν ως αποτέλεσμα την νομιμοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων μικρών ιδιωτικών επιχειρήσεων – νέοι οικονομικοί δεσμοί άρχισαν να αναπτύσσονται μεταξύ της Κούβας και των ΗΠΑ οι οποίοι δημιουργούν νέες προκλήσεις και ευκαιρίες, αναδεικνύοντας παράλληλα το πολύπλοκο ζήτημα του εμπάργκο. Σύμφωνα με την έως τώρα λογική, οι κυρώσεις είναι απαραίτητες για να καμφθεί η απολυταρχική κυβέρνηση των Φιντέλ και Ραούλ Κάστρο. Σήμερα και καθώς πολλοί Κουβανοί που στο παρελθόν είχαν επιλέξει να μην πάρουν θέση αναφορικά με την πολιτική που ακολουθεί η Κούβα, ένα νέο επιχείρημα κατά του εμπάργκο κερδίζει έδαφος – τα μικρά βήματα που κάνει η χώρα προς τον καπιταλισμό θα μπορούσαν να επισπευσθούν μέσω της αμερικανικής αρωγής.    

«Η διατήρηση του…

… εμπάργκο το μόνο που κάνει είναι να ενισχύει τους σκληροπυρηνικούς» δήλωσε ο Κάρλος Σαλαντρίγκας, εξόριστος από τη χώρα του και αναπληρωτής πρόεδρος της Ομάδας Μελετών για την Κούβα (Cuba Study Group) που εδρεύει στην Ουάσιγκτον, ο οποίος τάσσεται υπέρ της υποστήριξης των μεταρρυθμιστών. Η παραμικρή διευκόλυνση όμως θα αποτελούσε στοίχημα. Η απελευθέρωση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων δεν είναι σίγουρο ότι θα έχει ως αποτέλεσμα τη διεξαγωγή ελεύθερων εκλογών – αποτελεί τον στόχο του εμπάργκο – ειδικά όταν η Κούβα έχει δηλώσει ότι επιθυμεί να υιοθετήσει το μοντέλο του Βιετνάμ και της Κίνας, όπου η χαλάρωση των περιορισμών στην οικονομία δεν επέφεραν πολιτική αλλαγή. Παράλληλα, μια χούφτα κουβανοαμερικανών πολιτικών θεωρεί το εμπάργκο ιερό. «Οι κυρώσεις κατά του καθεστώτος πρέπει όχι μόνο να διατηρηθούν αλλά και να ενισχυθούν» δήλωσε η Ρεπουμπλικανή βουλευτής Ιλεάνα Ρος – Λετίνεν. «Τα υπεύθυνα έθνη δεν πρέπει να αποπλανηθούν από την εικόνα που προσπαθεί να πλασάρει η δικτατορία ανακοινώνοντας μεταρρυθμίσεις, ενώ στην πραγματικότητα καταπιέζει τον λαό της».     

Οι Κουβανοί που…

… πιστεύουν ότι η κυβέρνησή τους ενδιαφέρεται περισσότερο για τον έλεγχο τους και όχι για την οικονομική τους ανάπτυξη είναι πολλοί και το ζήτημα του εμπάργκο πολύπλοκο. Την ίδια στιγμή, ο Πέντρο Χοζέ, ένας 49χρονος ξυλουργός από την Αβάνα, δεν μπορεί να ανακαινίσει ούτε μια κουζίνα εξαιτίας της έλλειψης των απαραίτητων υλικών. «Κοιτάξτε τριγύρω, η Κούβα είναι κατεστραμμένη» λέει.