[Προβολείς] Ο Ορφέας και ο Σέρλοκ Χολμς

Κατέβηκα δύο βραδιές συνεχόμενες στο Κέντρο της Αθήνας να δω δύο παραστάσεις. Οπως συνήθως μου συμβαίνει, ετοιμάστηκα λες και θα πήγαινα στο Camel Trophy. Χάραξα ακριβή πορεία, συνεννοήθηκα με το μάτι μου να μη χαζεύει δεξιά-αριστερά, έβαλα παπούτσια για τρέξιμο και καλού-κακού έριξα στο τσαντάκι μου μια πλάκα σοκολάτα. Αποβιβάστηκα σύρριζα στο κενό που αφήνει το κιγκλίδωμα έξω από το κτίριο του Εθνικού και βγαίνοντας προέταξα την κλειστή μου ομπρέλα εφ’ όπλου λόγχη όπως στις γκραβούρες για το έπος του ’40. Αυτή τη φορά οι προφυλάξεις μου αποδείχτηκαν υπερβολικές. Μπορούσα να μπω και να βγω από το καταφύγιο χωρίς να πατήσω αίματα στο πάρκινγκ, χωρίς να σφίξω ασυναίσθητα την τσάντα στη μασχάλη, χωρίς κυρίως εκείνη την ομάδα ένστολων φρουρών στην πόρτα της Μενάνδρου να φτιάχνει το σύνορο των θεατριζόμενων με τους σαλούς και τους πλάνητες. Στην αίθουσα όπου δεν έπεφτε καρφίτσα, η ωραία παράσταση του «Ορφέα στον Αδη» χτυπούσε συναγερμό για την έξω και μέσα μας διάλυση.

Το άλλο βράδυ, με την ίδια ακριβώς εξάρτυση κύλησα ίσα με τους πρόποδες του Κολωνακίου χωρίς να συναντήσω καμία απολύτως αντίσταση. Ψυχή στα πεζοδρόμια, στα ρεστοράν και στα καφενεία. Μόνον κάτι σαράφικα ανοιχτά σαν φρεσκοσκαμμένοι τάφοι. Στην κατάμεστη από εικοσιπεντάρηδες αίθουσα, ο «Σέρλοκ Χολμς και το σκυλί των Μπάσκερβιλς» σε μια σπινταρισμένη και υψηλού γούστου κωμωδία με έβγαλε από τη μιζέρια μου αλλά με ξανάριξε στη μόνιμη ενοχή μου. Είναι σωστό να ανεβάζω τον μέσο όρο ηλικίας κάθε φορά που αποφασίζω να βγάλω το κεφάλι μου από το καζάνι;