[Λόγια του δρόμου] Οικονομία με ρίσκο

Δεν περνάει εβδομάδα χωρίς να ανακαλέσουν ορισμένες αυτοκινητοβιομηχανίες κάποια μοντέλα τους στο πλαίσιο αποκατάστασης κάποιας βλάβης. Τα τελευταία χρόνια αυτές οι ανακλήσεις αφορούν συνήθως εκατοντάδες χιλιάδες αυτοκίνητα, που κοστίζουν υπέρογκα ποσά. Αναλυτές υπολογίζουν το κόστος της τελευταίας ανάκλησης 2,7 εκατομμυρίων αυτοκινήτων Toyota σε 400-500 εκατ. ευρώ, ενώ μισό δισεκατομμύριο ευρώ ήταν η ζημιά της Daimler πριν από τρία χρόνια εξαιτίας ελαττωματικών μπεκ ψεκασμού που είχε προμηθευτεί από την αμερικανική εταιρεία Delphi. Επίσης, ο κατασκευαστής μπαταριών Α123 υποχρεώθηκε να δηλώσει πτώχευση επειδή τον μήνυσε η μάρκα Fisker, η οποία παράγει αποκλειστικά ηλεκτρικά αυτοκίνητα, ότι την τροφοδότησε με ελαττωματικά προϊόντα.

Η μαζικότητα των σημερινών ανακλήσεων οφείλεται στη χρήση πολλών κοινών μερών και εξαρτημάτων σε διάφορα μοντέλα. Ετσι πετυχαίνουν οι αυτοκινητοβιομηχανίες σημαντική οικονομία κλίμακας· όμως σε περίπτωση που παρουσιαστεί πρόβλημα σε κάποιο ανταλλακτικό, τότε υποχρεώνονται να προχωρήσουν σε μαζικές ανακλήσεις. Φαίνεται μάλιστα ότι δεν υπάρχει επιστροφή από την πολιτική των κοινών μερών, αφού κανένας πελάτης δεν θα ήταν σήμερα διατεθειμένος να πληρώσει ακριβότερα το Ι.Χ. του μόνο και μόνο για να μη μοιράζεται το ίδιο πάτωμα με κάποια άλλα μοντέλα.

Τόσο οι αυτοκινητοκατασκευαστές όσο και οι προμηθευτές τους υπογράφουν πλέον συμβόλαια στα οποία προβλέπονται με κάθε λεπτομέρεια οι ρήτρες σε περίπτωση κάποιου λάθους, ενώ έχει αναπτυχθεί ένας ολόκληρος κλάδος ασφαλειών ειδικά για τέτοιες περιπτώσεις. Εννοείται, βέβαια, ότι στην τελική τιμή κάθε οχήματος έχει ενσωματωθεί και ένα μικρό – μονοψήφιο – ποσοστό για την κάλυψη βλαβών εντός των εγγυήσεων, αλλά και για τη χρηματοδότηση των ανακλήσεων. Τελικά, το… μάρμαρο το πληρώνει ο καταναλωτής.