[Προβολείς] Αναζητώντας το χαμένο άγχος

Στη μέχρι τώρα ζωή μου μόνο μια φορά χρειάστηκε να εγχειριστώ· θυμάμαι όμως τους δύο χειρουργούς σαν να τους έχω εδώ μπροστά μου. Μέχρι να επιδράσει το αναισθητικό και να χάσω τα αυγά και τα πασχάλια πρόλαβα να τους ακούσω να διαγωνίζονται γκαριχτά πάνω απ’ την κοιλιά μου σε μια διφωνία που θα μου μείνει αλησμόνητη: «Και αρπάζει τη Σεράχ κι όλες λεν Αλλάχ Αλλάχ». Ωχ.  Να κάπως έτσι θα με αρπάξει κι εμένα ο Χάρος, σκέφτηκα, αν αυτοί οι δυο μερακλωμένοι μού φάνε πάνω στο τσακίρ κέφι κάνα τζιέρι, καμιά σπλήνα, κάνα άντερο. Οχι πως τα ‘χω καλά με το εσωτερικό του σώματός μου, με το εσωτερικό της ψυχής μου όμως τα ‘χω ακόμη χειρότερα, εξού και θαυμάζω απεριόριστα κάτι κουλ, κάτι αποστασιοποιημένους τύπους σαν κι αυτούς τους δυο τραγουδισταράδες. Χρωστάω τη ζωή μου στην επαγγελματική ψυχραιμία τους, αυτή την οποία κακώς μερικοί μερικοί συγχέουν με τη γαϊδουριά.  

Ανακαλώ συχνά το παράδειγμά τους, ιδίως τώρα που τα ‘φερε η κατάρα να είμαστε υποχρεωμένοι να παίρνουμε αποφάσεις χωρίς το παραμικρό δεδομένο, χωρίς καν το περιθώριο επανόρθωσης. Συγκρίνω την περίπτωσή τους με τη λεγόμενη «εγγενή» έλλειψη άγχους του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (έτσι όπως το περιέγραψε ο ίδιος στον Θανάση Νιάρχο στο φύλλο του Σαββατοκύριακου) και με τα πολλά συμπεραίνω ότι τελικά όλα είναι θέμα διατύπωσης. Μου το είχε εξηγήσει χίλιες φορές καλύτερα μια φίλη μου η οποία πριν από χρόνια επέζησε από ναυτικό ατύχημα: «Φοβόμουνα τόσο πολύ που δεν φοβήθηκα καθόλου».