[Εναλλακτικά] Το φάντασμα του Βοναπάρτη

«ΔΕΝ ΔΟΥΛΕΥΩ για τις επόμενες εκλογές αλλά για τις επόμενες γενιές». Το είπε ο Φρανσουά Ολάντ στη συνέντευξη Τύπου της περασμένης Τρίτης στο Παρίσι. Εξι μήνες αφότου ανέλαβε ο γάλλος Πρόεδρος αποφάσισε να δώσει μια συνέντευξη Τύπου εφ’ όλης της ύλης. Η φράση προκαλεί μελαγχολία αν αναλογιστεί κανείς την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Η αξιωματική αντιπολίτευση έχει μοναδικό ορίζοντα τις προσεχείς κάλπες. Την ίδια ώρα, στη συμπολίτευση τα μυαλά δουλεύουν για τον επόμενο ανασχηματισμό.

Οπως πάντα στην πολιτική, κυριαρχεί η υστεροβουλία. Με το ΠΑΣΟΚ να έχει γίνει από φραντζόλα ένα μικρό κουλούρι που χάνει συνέχεια ψίχουλα, είναι σαφές ότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος εξετάζει προσεκτικά τις δυνατότητες και τους κινδύνους που κρύβει η ανασύνθεση της κυβέρνησης. Να μπει ο ίδιος; Να βάλει δικούς του εξωκοινοβουλευτικούς, δηλαδή που δεν εξελέγησαν τον Ιούνιο του 2012; Να βάλει βουλευτές που δεν είναι πρώτης γραμμής, αλλά πίσω από τον Χρυσοχοΐδη και τον Λοβέρδο; Κάθε επιλογή έχει πλεονεκτήματα αλλά και κάποιους κινδύνους. Ο Κουβέλης πάλι δεν νιώθει τον πειρασμό να μπει ο ίδιος στην κυβέρνηση. Ούτε τον ενδιαφέρει τι θα κάνει στο θέμα αυτό ο Βενιζέλος. Αλλά η ΔΗΜΑΡ, με δεδομένες τις ανακολουθίες στην ψηφοφορία για το πακέτο των 13,5 δισ. ευρώ και τον προϋπολογισμό, πρέπει να δει αν τη συμφέρει να στηρίζει την κυβέρνηση έχοντας δικούς της υπουργούς μέσα σε αυτήν ή όχι.

Η πολιτική, όπως είχε επισημάνει στα ημερολόγιά του ο Γιώργος Σεφέρης, δεν γίνεται με την αγιαστούρα. Αλλά οι δύο εταίροι του Σαμαρά μετράνε κόστη και οφέλη. Ο ίδιος; Ο Πρωθυπουργός έχει μπροστά του ένα δίλημμα και μια σχεδόν βεβαιότητα. Η σχεδόν βεβαιότητα είναι ότι σχεδόν όλοι οι ανασχηματισμοί αποτυγχάνουν και πάνε στράφι. Ηταν μια από τις συζητήσεις που είχε κάνει κάποτε, ως πρωθυπουργός, ο Κώστας Σημίτης με τον Τόνι Μπλερ. Το δίλημμα είναι να κινηθεί ισορροπητικά, ικανοποιώντας τους κυβερνητικούς εταίρους. Ή να δράσει με όρους βοναπαρτισμού, δηλαδή με προσωπικό βολονταρισμό που θα φθάνει έως τον ηγετικό αυταρχισμό. Να κάνει, δηλαδή, μια κυβέρνηση στα μέτρα του – ή μάλλον στα μέτρα της χώρας. Να επιλέξει τα πρόσωπα που χρειάζεται – κοινοβουλευτικά ή εξωκοινοβουλευτικά στο μοντέλο Στουρνάρα – και να πάει με αυτά. Οποιος δεν συμφωνεί, ας πάρει το κόστος να τον ρίξει. Η προσέγγιση αυτή δεν είναι εντελώς παράλογη. Ούτως ή άλλως, η κυβέρνηση δεν στηρίζεται από κομματικά μπλοκ. Τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ με τη ΔΗΜΑΡ έχουν σπάσει. Αρα, γιατί να πριμοδοτηθεί η λογική της απεικόνισης ισοκομματικών ισορροπιών στη νέα κυβέρνηση; Φυσικά, ο βοναπαρτισμός έχει ρίσκο, αλλά είναι και ένας τρόπος να σπάσει το παλιό για να ανοίξει δρόμος για το νέο. Δηλαδή, για αυτούς που θέλουν να προχωρήσουν με τον Σαμαρά σε ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού.