e-mail

Παράλογοοο;
Ορίστε, δεν απαντάει

Αγαπητή Φοίβη,

«Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καλά»… που τραγουδούσαμε πριν από δεκαετίες στο Γυμνάσιο και μεταφέρθηκε με σχετική επιτυχία στους σημερινούς νέους και στα γήπεδα συνοδευόμενο με έξυπνες ή ανόητες μελωδικές ατάκες.

Δεν γνωρίζω, από την άλλη πλευρά, πόσοι νέοι σήμερα πάνε στο θέατρο και γνωρίζουν τον Μπέκετ ή τον Ιονέσκο. Ή μάλλον ξέρω ότι είναι ελάχιστοι. Πάντως το «θέατρο του παραλόγου» το μαθαίνουν πολλοί, παρακολουθώντας στην κρατική τηλεόραση ή εν πάση περιπτώσει στο «κρατικόν της Βουλής κανάλιον»,

το ναό της Δημοκρατίας, τον αποκαλούμενο και αλλέως «χαμαιτυπείο» («μέσα στα καπηλειά και τα χαμαιτυπεία της Βηρυτού κυλιέμαι…», Κ.Π. Καβάφης).

Και τρέχουν κατόπιν αθρόοι να ψηφίσουν τους λαοφιλείς αστέρες που θυσίασαν την τέχνη, τα γήπεδα, τη δημοσιογραφία κ.λπ., για να υπηρετήσουν αφιλοκερδώς το έθνος…

Τι να τους πω λοιπόν αυτούς τους βουλευτές, και όλους εμάς που υποτίθεται ότι διαπαιδαγωγούμε τον ελληνικό λαό; Μία φράση του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες: «Εμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλο από ψηλά, μόνον όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί».

Ευπειθώς διατελών, Κυριάκος Κ.
Παπαϊωάννου ο Θεσσαλονικεύς

Ξεχνάτε ίσως, αγαπητέ Κυριάκο, ότι στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας εκτός από το Παράλογο – και το θέατρό του – υπάρχουν και πολλά… Πράσινα Αλογα!

Τον συνωστισμό σου μην τον κλαις

Dearest Phoebe,

Howdy! Πρόσφατα είδα το ντοκιμαντέρ για τη Σμύρνη. Την από 3.000 ετών Ελληνική Σμύρνη! Masal, που έλεγαν οι γείτονες, ήτοι, Μύθος. Ξεχνάνε ότι παρατηρείται αύξηση του ορθοδόξου πληθυσμού της Δυτικής Μικρασίας τον 17ο και 18ο αιώνα από Πελοπόννησο, νησιά και άλλες περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας. Οι Αγάδες (μεγαλοτσιφλικάδες) της Ανατολής πρόσφεραν εργασία σε μετανάστες από την Πελοπόννησο μετά τις καταστροφές των Ορλωφικών του 1770.

Ετσι καταρρίπτεται ότι οι Ελληνες της Μικρασίας και ιδιαίτερα των δυτικών παραλίων αποτελούσαν το πλειοψηφούν πληθυσμιακό στοιχείο και ότι εκδιώχθηκαν από έναν τόπο όπου τάχα κατοικούσαν εδώ και 3.000 χρόνια! Η τεράστια πλειοψηφία των Ελλήνων των δυτικών παραλίων του βιλαετίου του Αϊδινίου (με τα σαντζάκ της Σμύρνης, Μαγνησίας, Αϊδινίου, Ντενιζλί και Μεντεσέ) δεν ήταν παρά οικονομικοί μετανάστες από άλλες περιοχές των Βαλκανίων, οι οποίοι το 1922 υπέστησαν την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών ύστερα από εισήγηση της ελληνικής και όχι της τουρκικής κυβέρνησης. Τους έφεραν για να εποικήσουν και για να αλλοιωθεί ο σλαβομακεδονικός πληθυσμός Θεσσαλονίκης, Κιλκίς, Εδεσσας, Φλώρινας και Σερρών. Πονηριές πολιτικάντηδων.

Ξεσηκώθηκε ένας απερίγραπτος θόρυβος κατά της κυρίας Ρεπούση για το βιβλίο της Στ’ Δημοτικού. Δεν έγινε συνωστισμός στο λιμάνι της Σμύρνης από τους Ρωμιούς; Δεν είδα το βιβλίο αλλά δεν φαντάζομαι να έγραφε τίποτα για τις κλοπές, βιασμούς γυναικών, φόνους και φωτιά στην πόλη του Αϊδινίου (Μάιος 1919) από τους γενναίους.

Το άλλο νεζικοκί ραμυθιπά (κινέζικο παραμύθι) ότι τη φωτιά στη Σμύρνη την έβαλαν οι Τούρκοι. Δηλαδή επρόκειτο να πάρουν πίσω τη Σμύρνη και θα την έκαιγαν; Τη Manisa, οι ατάκτως υποχωρούντες γενναίοι την έκαψαν. Το αναφέρει και η ταινία για τη Σμύρνη.

Οπως βλέπετε, dearest Phoebe, η Μεγάλη Ιδέα διατηρείται από τους εθνοπαρανοϊκούς που θα πρέπει να στείλουν λίγο από το σάλιο τους στη θυγατρική του National Geographic για να εξετασθεί και να βρεθεί έτσι από πού κρατάει η σκούφια τους.

Very affectionately yours,
Νικ. Κασνακίδης, Χαλάνδρι

Σε λίγο, αγαπητέ Νικ., παρότι μη ιστορικός και ειδικός θα φτάσετε να κάνετε και τον «συνωστισμό» στη Σμύρνη παραμύθι, με τούτα και με κείνα. Βεβαίως η Ιστορία χρήζει πιο ψύχραιμης θεώρησης και ΟΚ, «μη βαράτε την κυρία Ρεπούση», αλλά καλό θα ήταν πρώτα να γραφτεί, με ιστορικά μέτρα και σταθμά η Ιστορία. Γιατί μέσα στη γενικότερη ιστορική παραφροσύνη, όλος ο 20ός αιώνας μένει στην ουσία του ατεκμηρίωτος από τους ειδικούς, αποσιωπώνται και τα καλά και τα κακά, και οι σφαγές και οι υπερβολές και τα ψέματα, αφήνοντας το έδαφος πρόσφορο σε κάθε εθνικοπαράφρονα να κεντάει ό,τι σχέδιο του έρχεται στο μυαλό, για να ξεσπάσει από τη μίζερη ζωή του και να έχει κάτι σε μεγαλοσύνη να πιστεύει και κάτι σαν «όπιο του λαού» για να ξεχνιέται από τα μεγάλα και πραγματικά προβλήματα. Επίσης, άλλη η γνώση του ιστορικού και άλλη του μέσου ανθρώπου. Θα ήταν λοιπόν καλύτερα να απαιτήσετε από την Πολιτεία – ακόμη και στην παρακμή της την οικονομική – μια σοβαρά τεκμηριωμένη ιστορική έρευνα, με τα πραγματικά γεγονότα, που να μπορεί να φτάσει μέσω της εκπαίδευσης στον λαό και να εγγυάται ότι δεν μένουν τόσα κενά ώστε να κάνουν μέσα τους πάρτι είτε οι «μεγαλοϊδεάτες» είτε οι «συνωστιστές». Αλλιώς ας αφήσουμε τον χρόνο να δείξει τι μπορεί να γίνει σ’ αυτόν τον τόσο δύσκολο τομέα, που ευνοεί τον εθνοκεντρισμό και ας μην πυροδοτούμε άχρηστους εμφυλίους επί χάρτου.