[Προβολείς] Η δεύτερη άνοιξη της Παπαρήγα

Την μία τα μέτρα, την άλλη ο προϋπολογισμός, παραγνωριστήκαμε και χάθηκε η μαγεία από τη σχέση μας. Αυτό πια δεν είναι η Βουλή που προσφάτως διπλοεκλέξαμε και το γνωστό «να καεί – να καεί» μου φαίνεται κιόλας σαν ευφημισμός. Πες το καλύτερα, «γραφείο ευρέσεως εργασίας», για να είσαι μέσα.  

Είδα δαχτυλοδειχτούμενες περιπτώσεις από τα «ληγμένα» του καλλιτεχνικού κόσμου, είδα και εκ πεποιθήσεως άεργους να έχουν βγει από τα αζήτητα και να έχουν πιάσει στασίδι, μισθό και μικρόφωνο. Είδα μειράκια ερετρικά στα όρια του λειτουργικού αναλφαβητισμού, είδα και  βουρδούλακες μιας άλλης εποχής να ξεπουλάνε «δημόσια περιουσία» εκποιώντας τις βαριές ιστορικές συνεπωνυμίες τους. Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε, είδα όμως και τι δεν είδα! Είδα τέως μπράβους να τσιτάρουν Σπένγκλερ και Τσόμσκι, είδα κουτσαβάκια του λυκόφωτος να ξεδιπλώνουν τριγωνικά πανό διαμαρτυρίας σαν ανάπτυγμα κάτω γυναικείου εσωρούχου, είδα και προπετείς δικηγοράντζες να διεκδικούν την προσοχή μας και έως ένα βαθμό να το επιτυγχάνουν. Πράγματι, πέτυχαν το ακατόρθωτο: να μας φανεί η Αλέκα Παπαρήγα σαν η απόλυτη φρεσκαδούρα της οικονομικής ανάλυσης και ο Απόστολος Κακλαμάνης σαν θεσμικός «Δούναβης» και σαν ωκεανός της πολιτικής σκέψης. Πέτυχαν ο αριθμός των διαδηλωτών στην Πλατεία Συντάγματος να καταντήσει ίσος με τις θέσεις καθημένων σε mini bus δημοτικής συγκοινωνίας. Εκείνο το απόγευμα πέτυχαν επίσης να αυξήσει την τηλεθέασή της η Nova και  το ντέρμπι ΑΕΚ – Ολυμπιακός 0-4 να μας φανεί σαν η τέλεια προσομοίωση της άτακτης χρεοκοπίας.