[Προβολείς] Στενογραφία ή θάνατος

Ντρέπομαι που το λέω, παίζει όμως να είμαι και η μοναδική από το σύνολο του ενεργού πληθυσμού που διανοήθηκε προχθές τέτοιο πράγμα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου κάθησα να δω τον «Σουλεϊμάν» και για χιλιοστή τους «Δύο ξένους». Μέχρι στη μεταμεσονύκτια επανάληψη του «Master chef» κόντεψα να φτάσω προκειμένου να γλιτώσω από το b-movie που έδειχνε όλη μέρα το κανάλι της Βουλής. Δυστυχώς, το αποτρόπαιο έβρισκε δρόμο να φτάσει ίσαμε τα αυτιά και τα κλονισμένα νεύρα μου, μέσα από το Ιντερνετ, τα sms και τον βροντερό κλαυσίγελο των φίλων οι οποίοι παρακολουθούσαν τη συζήτηση, όπως παλιά βλέπαμε το «Ερωτοδικείο» και τα «Παρατράγουδα». Για το «αναγνώσκατε» του Αλέξη Τσίπρα το οποίο διαδέχτηκε το «εκρήχτηκα» του ιδίου, δεν γεννάται θέμα. Τι να σου κάνει κι αυτό το καημένο; Είχαμε άλλωστε πολλές καταλήψεις στα σχολεία εκείνη την εποχή.

Κάποτε κάτι τέτοια κοινοβουλευτικά event είχαν και την καλή, την εκτονωτική τους πλευρά. Μπορεί να σε έβγαζαν από τα ρούχα σου αλλά σε έμπαζαν κιόλας στο νόημα. Οι πολιτικοί είχαν άρωμα ιστορίας στις γραβάτες και στα πέτα τους κι ό,τι και να τους προσάψει κανείς δεν έμοιαζαν πάντως σε τίποτα με τούτα τα νεόκοπα τούβλα. Να κάνω μήπως προσκλητήριο νεκρών ή να σας αφήσω να το θρηνήσετε κατά μόνας; 

Εν τω μεταξύ, πατάω στην τηλεόραση το mute και σας αιφνιδιάζω με πρόχειρο διαγώνισμα στην Ιστορία: Πόσες πρακτικογράφοι με γοβάκια και φουρό αρκούν για ένα πραξικόπημα και γιατί εμείς τόσον καιρό ψαχνόμασταν αλλού και μας πιάσανε πάλι με τις πιζάμες;