[Προβολείς] Το παιδί του ταβερνιάρη

Είχαμε φάει τα σωθικά μας για τη ΔΗΜΑΡ και την αντίδρασή της απέναντι στη λύση Παπαδήμου. Καβγαδίζαμε σε μια ταβέρνα πάνω από σαγανάκια και τυροκαυτερές. Στα πέριξ είχε σταματήσει κάθε συζήτηση. Πολλοί γύρισαν τις καρέκλες τους στη μεριά μας και επικροτούσαν ή αποδοκίμαζαν, όπως στο αγγλικό Κοινοβούλιο. Μετά ήρθε το παιδί του ταβερνιάρη και τα σάρωσε όλα. Κόκαλα, χαρτοπετσέτες, σάλτσες, ρινίσματα σπανακόπιτας, κεντρομόλους δυνάμεις και μια απελπισία φυγόκεντρη κι αλαφιασμένη.

Από τότε που συνεδρίασαν για το νομοσχέδιο, δεν διατηρώ πλέον καμία αμφιβολία. Οσοι ψηφίσαμε ΔΗΜΑΡ σαν ανάχωμα απέναντι στην επέλαση του τσιπραίικου ιού στο σώμα της Αριστεράς έχουμε από προχθές ολόσωμο πονοκέφαλο. Οσοι πάλι διαλέξαμε την τέχνη του εφικτού, συνεχίζουμε το μπλουζ με σφιγμένα τα δόντια. Παλιά ιστορία οι μουλαρομπεμπέκες που αποφεύγουν τον υμέναιο μόνο και μόνο για να εξασφαλίσουν την εύνοια και τη σύνταξη του «πατερούλη». Περισσότεροι όμως είναι οι ψυχογιοί και οι ψυχοκόρες του Μανιτάκη και του Ρουπακιώτη. Γραφειοκράτες και νομικοί συναφών επαγγελμάτων, να πέσεις στην ανάγκη τους και να σε στραβοκοιτάξουν.

Ωσπου να ξεθεμελιωθεί ο νόμος Διαμαντοπούλου ταις πρεσβείαις του ιδίου κόμματος και να ολοκληρωθεί έτσι ο ροβεσπιερισμός στα πανεπιστήμια, προλαβαίνω πάντως να συγχαρώ αυτούς που τρύπησαν με 26 «ναι» την πλειοψηφία του σπιθαμιαίου Ανώτατου Σοβιέτ. Δεν ξέρω αν μερίδα της ΔΗΜΑΡ φιλοδοξεί να γίνει μια μέρα προνομιακή συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ ούτε αν ο Φώτης Κουβέλης γίνει ποτέ Παπούλιας στη θέση του Παπούλια. Εκείνο που ξέρω είναι ότι εν τω μεταξύ θα έχει περάσει το παιδί του ταβερνιάρη και θα τα έχει σαρώσει όλα με τον τρόπο που σας περιέγραψα παραπάνω…