[Ιστορίες συνομωσίας] Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο

Το καταλαβαίνω ότι ο κύριος Λαφαζάνης δεν αισθάνεται ακόμη έτοιμος να κυβερνήσει. Σάμπως αισθάνομαι εγώ έτοιμη να δω τα ραπανάκια ανάποδα; Το λέω στον φαρμακέμπορο που έχει μπλοκάρει τα αντιχοληστερινικά μου, τα αντικαταθλιπτικά και τα υπογλώσσια. Το λέω και στους καπετάν απέθαντους, αυτούς που νομίζουν ότι αύριο-μεθαύριο, όταν δεν θα υπάρχει στα νοσοκομεία της χώρας ούτε σύριγγα ούτε αντιβιοτικό ούτε σωληνάκι για τα ούρα ούτε τίποτα, θα ‘χουν τον σκύλο χορτάτο και τη first class περίθαλψή τους ολάκερη, γαβ.

Γαβγίζει πολύ αυτός ο ρημάδης ο σκύλος και δεν μ’ αφήνει να συντάξω την πνευματική μου διαθήκη απερίσπαστη, μην τυχόν και προλάβει η αγία Αριστερά να με κατατάξει, από συνήθεια, μετά πνευμάτων δικαίων τετελειωμένων. Να το ξεκαθαρίσουμε αυτό. Δεν μ’ αρέσουν καθόλου τα τιμητικά αγήματα και τα posthumes τσατσιλίκια. Στη ζωή μου, άλλωστε, ουδέποτε υπήρξα δίκαιη. Εμένα που δεν με βλέπετε, αδίκησα μια ολόκληρη γενιά και με τη βοήθεια του Θεού το πάω και για δεύτερη. Δεν το κάνω επειδή το θέλω. Το κάνω από κεκτημένη ταχύτητα, σαν τη ζαλισμένη μαϊμού στο διαστημόπλοιο, εάν θυμάστε. Τρέχει πολύ το γ…  και δεν προλαβαίνω να σκεφτώ. Να καργάρω μήπως τη ζώνη στο κάθισμα ή να το αμολήσω και να φυτευτώ μια και καλή με το κεφάλι στο σεληνιακό τοπίο σαν το τσίγκινο σημαιάκι του Νιλ Αρμστρονγκ;

Πίνοντας τόσες μέρες με το στομάχι άδειο, προσωπικά δεν διακρίνω καμία άλλη πιθανότητα. Ορίστε, αρχίζω κιόλας να το παθαίνω. Νρούμου – ντρούμου – ντρούμου – ντρουμ, τα βραχιόλια του πλανήτη Κρόνου μού βροντούν, ενώ τα πηγάδια του μικρού Ερμή με καλούν για να φουντάρω. Κι αν δεν τον μεθύσουμε τον ήλιο, το ηλιακό σύστημα πάντως θα το κάνουμε ντίρλα, σίγουρα ναι.