[Λόγια του δρόμου] Πεζοδρόμια στην Ελλάδα

Η φωτογραφία που δημοσιεύουμε σήμερα στη στήλη αριστερά, εκφράζει με χαρακτηριστικό τρόπο το πώς βλέπουμε τον ρόλο των πεζοδρομίων στη χώρα μας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για ένα κτίριο αρκετών δεκαετιών, οπότε υπάρχει τουλάχιστον η δικαιολογία ότι «τότε ήταν αλλιώς τα πράγματα και έλειπε ο σχεδιασμός». Τι μπορούμε να πούμε, όμως, όταν αυτή η νοοτροπία συνεχίζεται ακόμη και σήμερα σε περιοχές που εντάχθηκαν σχετικά πρόσφατα στο σχέδιο πόλης, άρα θα έπρεπε να έχουν διδαχθεί από τα λάθη του παρελθόντος; Μάλιστα οι μεγαλύτεροι παραβάτες είναι οι ίδιες οι δημόσιες επιχειρήσεις και οι κατά τόπους δημοτικές Αρχές, οι οποίες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τα πεζοδρόμια σαν οτιδήποτε άλλο εκτός από «δρόμους για πεζούς».

Οι στύλοι της ΔΕΗ και του ΟΤΕ, τα κουβούκλια με τις στάσεις των μέσων μαζικής μεταφοράς, οι πάσσαλοι από διαφημιστικές πινακίδες αναγκάζουν τους πεζούς να κατεβαίνουν από το πεζοδρόμιο στο οδόστρωμα και να κινδυνεύουν από τα οχήματα. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι σε πολλές περιπτώσεις οι πεζοί οικειοποιούνται τους ποδηλατόδρομους, ως ασφαλέστερο καταφύγιο απέναντι στα οχήματα.

Πολλοί δήμοι επιμένουν να χρησιμοποιούν τα πεζοδρόμια σαν… φυτώρια πρασίνου, ακόμη και αν δεν διαθέτουν το απαιτούμενο πλάτος. Φυτεύουν λοιπόν δένδρα σε στενές επιφάνειες χωρίς να σκεφτούν ότι έτσι στέλνουν τους πεζούς στο στόμα των μηχανοκίνητων λύκων. Είναι βέβαιο ότι πολλοί τραυματισμοί πεζών από αυτοκίνητα οφείλονται στην εγκληματική αμέλεια του ελληνικού κράτους να κατασκευάσει και να συντηρήσει ασφαλή πεζοδρόμια. Οπου έχουν πάντως οικονομικό συμφέρον οι δημοτικές Αρχές κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ετσι, προσέχουν να μην καταλαμβάνουν τα τραπεζοκαθίσματα των καταστημάτων εστίασης περισσότερα τετραγωνικά μέτρα στα πεζοδρόμια, από όσα δικαιούνται βάσει συμβολαίου με τους δήμους. Για τα υπόλοιπα πεζοδρόμια έχει ο… Θεός!