Ο νόμος της εξέλιξης των – πολιτικών – ειδών απειλεί το ΚΚΕ

Κουίζ για όσους τους αρέσουν τα περίεργα – ας μην πούμε: τα πικάντικα – της πολιτικής. Με ποιον αρχηγό κόμματος της Αριστεράς τα είχε καλύτερα ο Αντώνης Σαμαράς προτού γίνει Πρωθυπουργός; Η σωστή διατύπωση θα ήταν «με ποια». Γιατί η απάντηση είναι: Με την Αλέκα Παπαρήγα. Εχει άλλωστε ρεκόρ μακροβιότητας στην ηγεσία κόμματος. Ωστόσο μετά τις εκλογές ξαναζεστάθηκε η καλή σχέση του Σαμαρά με τον Φώτη Κουβέλη. Αφετηρία η συνύπαρξή τους, ως υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης, στη φάση των οικουμενικών κυβερνήσεων του 1989-90. Και καταλύτης η πολιτική αναγκαιότητα. Κρυφός πολιτικός σύμμαχος του Σαμαρά εξ αριστερών είναι λοιπόν ο Κουβέλης. Αριστερός – αφού το ΠΑΣΟΚ, πρώτον, κατέρρευσε και, δεύτερον, είναι στην κυβέρνηση – είναι και ο κύριος αντίπαλός του, δηλαδή ο Αλέξης Τσίπρας. Η Αλέκα περισσεύει.

Από την άποψη αυτή, η notam πολιτικής διαμαρτυρίας του Περισσού ότι το ΚΚΕ είναι κομμένο από τα πολιτικού ενδιαφέροντος προγράμματα της τηλεόρασης, ιδίως δε την ΕΡΤ, έρχεται να θυμίσει κάτι που πήγαινε να περάσει σχεδόν απαρατήρητο. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος έχει περιθωριοποιηθεί πολιτικά μετά τις διπλές εκλογές Μαΐου και Ιουνίου. Και τείνει να εκλείψει. Ελλάδα και Κύπρος είχαν έως το 2012 ένα πολιτικό ρεκόρ. Εμείς είχαμε ισχυρό ΚΚΕ, είκοσι χρόνια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου – κάτι που δεν συνέβαινε πουθενά αλλού. Ενώ στη Λευκωσία είχαν το δικό τους κομμουνιστικό κόμμα, το ΑΚΕΛ, στην εξουσία. Αλλά και ο Δημήτρης Χριστόφιας, εξαιτίας της γνωστής έκρηξης των πυρομαχικών που πήρε μαζί της ένα μέρος του ΑΕΠ και της οικονομικής κρίσης, είναι πλέον αδρανοποιημένος και δεν θα είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2013. Εκεί φαβορί είναι ο δεξιός Νίκος Αναστασιάδης του ΔΗΣΥ, ο μόνος από τη γενιά του που δεν είχε μπει ώς τώρα στο Προεδρικό – κάτι που επιβεβαιώνει μια αίσθηση επετηρίδας στην πολιτική ζωή της Λευκωσίας.

Η πεπατημένη στην Ευρώπη ήταν ότι η Αριστερά επιβίωνε, αλλά σε μεταλλαγμένες μορφές. Η μετάλλαξη ήταν προοδευτική στην Ιταλία και λιγότερο προοδευτική στη Γερμανία με το Ντι Λίνκε που μοιάζει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στη Γαλλία έχουμε το φαινόμενο Μελανσόν. Αλλά ΚΚΕ ισχυρό, ενωμένο, δυνατό πουθενά. Στην Ελλάδα όλα έγιναν τελικά μέσα σε λίγους μήνες. Μάλιστα, οι άνεμοι που φυσούν στην κοινωνία είναι πολύ περίεργοι. Την άνοιξη το ΠΑΜΕ πήγαινε στα εργοστάσια – όσα έχουν μείνει – ζητώντας να κάνει ενημέρωση με το στανιό στους εργαζομένους. Το φθινόπωρο η Χρυσή Αυγή πάει στα εργοστάσια και στις επιχειρήσεις ζητώντας να μάθει αν απασχολούν ξένους και επανέρχεται ζητώντας πιεστικά την απόλυσή τους. Από την πάλη των τάξεων περάσαμε στα πογκρόμ μεταναστών. Αν στην κορυφή συγκρούονται η ήπια κυβερνώσα Αριστερά του Κουβέλη με τη μετακομμουνιστική Αριστερά του Τσίπρα που είναι αξιωματική αντιπολίτευση, στη βάση είναι οι οργανωμένοι τύποι με τα μαύρα μπλουζάκια που επιχειρούν να εδραιώσουν την παρουσία τους.

«…καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς» ήταν ο τίτλος του γνωστού μυθιστορήματος του Χρόνη Μίσσιου. Το ΚΚΕ έφυγε αργά – αλλά ξαφνικά και απότομα.