Όταν το παιδί τρομάζει στον ύπνο

Η κόρη μου είναι 2,5 ετών, πηγαίνει στον παιδικό σταθμό και εκδηλώνει διαταραχές του ύπνου εδώ και ένα χρόνο. Ξυπνάει χαράματα ουρλιάζοντας «μαμά μη φύγεις» και ζητά να έρθει κοντά μου. Πρέπει να την αφήσουμε να κλαίει ή να την παίρνουμε στο κρεβάτι μας για να μην την επιβαρύνουμε κι άλλο ψυχολογικά?

Η σχέση μας με τον ύπνο είναι μια σχέση που μαθαίνεται. Η διαδικασία μάθησης ξεκινά από τους ίδιους τους γονείς οι οποίοι λειτουργούν ως μοντέλα συμπεριφοράς.

Ο φόβος χτίζει φόβο, η αμφιθυμία χτίζει αμφιθυμία, η σιγουριά-σιγουριά κ.ο.κ. Τα ξεκάθαρα όρια και η ανάπτυξη της αυτονομίας του παιδιού στον ύπνο είναι οι απώτεροι στόχοι. Πρόκειται για δεξιότητες που μαθαίνονται και που οι γονείς πρέπει να ενισχύουν κάθε στιγμή.

Ο παιδικός σταθμός λειτούργησε ως στρεσογόνο γεγονός στο παιδί, αλλά το άγχος αποχωρισμού προϋπήρχε. Η κόρη σας επ’ ουδενί δεν πρέπει να κοιμάται στο κρεβάτι σας. Αυτό θα της δημιουργήσει προβλήματα ύπνου στην ενήλικη ζωή και θα την δυσκολέψει στις αλλαγές της ζωής γενικότερα.

Το να ενδώσετε παθητικά στο άγχος αποχωρισμού που παρουσιάζει, δεν σημαίνει ότι την αγαπάτε περισσότερο ούτε ότι την τραυματίζετε λιγότερο, αλλά ότι την καθηλώνετε σε μια ανημποριά και της δημιουργείτε ισχυρά προβλήματα αποχωρισμού που έπονται στο μέλλον.

Την αφήνετε στο κρεβάτι της ουδέτερα και με ενθάρρυνση, χωρίς να εκφράζετε τύψεις ή αμφιθυμία. Θα κλάψει αλλά θα μάθει να νιώθει ασφαλής μόνη της. Αυτό είναι το στοίχημα ενός γονιού.

Η Μυρσίνη Κωστοπούλου είναι διδάκτωρ Κλινικής Ψυχολογίας-ψυχοθεραπεύτρια, email myrsi@hol.gr , twitter @myrsi1